Tweelingpraat #1

Zodra mensen horen dat je zwanger bent van een tweeling, of er eentje hebt, krijg je bijna altijd een verhaal te horen over die of die tweeling die ze kennen en hoe bijzonder hun band is. De osteopaat vertelde me ooit dat broer A bij haar een afspraak maakte, want broer B (die kilometers verder woonde) had pijn in zijn rug, en hij dus ook.

De beste vriendin van mijn moeder kent een tweeling die het presteren om op dezelfde dag, hetzelfde lusje over te slaan bij het aandoen van een broekriem.

Iemand anders wist dan weer over een tweeling die zo identiek was dat er maar eentje zijn rijbewijs had gehaald (waar ze dus beiden gebruik van maakten). Ik weet nog altijd niet of ik dat wel moet geloven, dus als dit over jou gaat: maak je even bekend!😄

Verhalen genoeg dus, maar tot nu toe viel dat bij onze (eeneiige) tweeling nog wel mee. Toen ze nog baby waren heb ik het wel eens gepresteerd om er eentje twee keer (op 1 dag) in bad te doen en de ander niet (geen idee meer hoe ik daar toen uiteindelijk achter kwam). Ze lijken ook niet telepatisch en als er eentje pijn heeft, merken we bij de ander niks. Ze spreken wel vaak over ‘we’, zelden over ‘ik’: wij lusten dat niet. Wij willen niet mee. The list goes on and on.

‘Wij’ zitten ondertussen in de derde kleuterklas en onlangs mochten we naar het oudercontact. Elk jaar moeten ze een tekening maken van een mannetje, wat we tijdens het gesprek dan te zien krijgen. Een taakje dat ze los van elkaar hebben gemaakt. En toch kregen we twee identieke mannetjes te zien, allebei met een navel, allebei zonder oren.

Ik ging er altijd van uit dat die straffe tweelingverhalen wat aangedikt en overdreven waren, maar misschien moet ik er toch maar rekening mee beginnen houden dat er wat waarheid in kan zitten?

0 Reacties
Sluit Menu