Het is een fase #1

Als je kinderen hebt, dan hoeft mijn titel geen verdere uitleg. Voor kinderloze lezers: je kan werkelijk elk gedrag van een kind uitleggen met “het is een fase”. Het wordt meestal gebruikt van de ene ouder tot de andere, bij wijze van troost wanneer de tegenpartij het eventjes niet meer ziet zitten en genoeg heeft van de kuren van hun kroost. Bijvoorbeeld: slecht slapen, slecht eten, koppig zijn, …

Is het dan allemaal zever, bestaan ambetante fases niet? Nee hoor, want uit eigen ervaring hebben we al meegemaakt dat sommige zaken gewoon tijd nodig hebben. Ergens ben ik blij dat ik in het verleden al eens schreef over iets wat achteraf bekeken een fase bleek te zijn.

Flashback naar de zomer van 2017

Bijna twee jaar geleden schreef ik dit. De situatie was op dat moment zo ge√ęscaleerd dat geen van beide kinderen nog op een normale manier naar het grote toilet kon gaan. Ik herinner me nog heel goed hoe diep we toen zaten en hoe radeloos we op den duur werden omdat niks scheen te helpen.

Nu ik het stuk zelf terug lees, verbaas ik me er over dat we het zo lang hebben laten aanslepen. Anderzijds besef ik ook dat het probleem niet vanaf dag 1 zo groot was. Zo’n dingen komen geleidelijk aan en eens je doorhebt dat er een probleem is, is het dikwijls al moeilijk om de situatie om te keren.

Eind goed, al goed?

Ons probleem is opgelost geraakt, al heeft het nog tot oktober van dat jaar geduurd. Het stomme is dat ik niet eens kan zeggen wat echt gewerkt heeft…

L werd in oktober opgenomen in het ziekenhuis, met een longontsteking. Na enkele dagen voelde hij zich beter (maar was er nog steeds geen stoelgang) en kwam zijn probleem met stoelgang ter sprake tijdens de consultatie van de kinderarts. Ze hebben hem daar een zakje Movicol gegeven en dat leidde al snel tot het gewenste resultaat.

Bij onze thuiskomst is het grote toilet eigenlijk nooit nog een probleem geweest. We hebben nog wel een tijdje Movicol gegeven wanneer we vonden dat hij het nodig had, maar zeker niet meer in de mate zoals het daarvoor was. Stiekem denk ik dat hij een schrik gepakt heeft in het ziekenhuis. Mogelijks hebben we wel eens laten vallen dat hij terug zou moeten, als hij geen moeite deed om stoelgang te maken. (Opvoedkundig is dat wellicht niet het beste advies, maar ik denk dat elke ouder het met me eens is dat zo’n dingen er uit floepen voor je het goed en wel beseft.) In ieder geval, wat er daar ook gebeurd is, zowel L als zijn broer hebben nadien nooit nog echt moeilijk gedaan over hun toiletbezoek.

Pipi kaka humor

Ondertussen zijn die bengels flinke kleuters die in het laatste deel van hun derde kleuterklas zitten. Hoe langer ze naar school gaan, hoe meer vuile en onnozele praat ze bij hebben. Hun humor is ook navenant… helaas.

We zijn vollen bak in de pipi-kaka fase aanbeland. Alles wat ook nog maar een beetje te maken heeft met bovenstaande onderwerpen is hilarisch. Tot grote ergernis van mijzelf. (Ik weet dat dat het niet beter maakt, want onrechtstreeks moedig ik hen op die manier waarschijnlijk aan.) Boeren doen het ook goed, en ik verbaas me regelmatig over de kracht en het volume waarmee sommige exemplaren tevoorschijn komen (al moet ik er nu wel bij zeggen dat ze dat als baby soms ook wel “prachtige” exemplaren ten berde brachten).

Meneer de uil

Ja, mischien is dit allemaal een beetje TMI en wil je het eigenlijk liever niet weten. Ik geef eerlijk toe dat ik dit vooral voor mezelf schrijf, in de hoop er op enkele maanden op terug te kunnen kijken en te kunnen denken “amai, blij dat die fase gepasseerd is!”. Het kan dan ook een ruggensteun zijn voor ouders die op dat moment dezelfde fase (moeten) doormaken met hun kind(eren).

Maar voorlopig zijn wij die horde hier nog niet voorbij, en wordt er nog dagelijks en uit volle borst gezongen over meneer de uil. En niet in de keurige Fabeltjeskrant-versie. *zucht* Al maken we vooruitgang, want gelukkig is het niet meer hun eigen onderbroek die vuil ziet…

0 Reacties
Sluit Menu