6 random dingen waar ik teveel geld aan uitgeef

Ken je dat, zo van die zaken waar je om één of andere reden niet voorbij kan lopen zonder op z’n minst een aankoop te overwegen? Ik absoluut wel. Met enig schaamrood op de wangen deel ik mijn lijstje van dingen waar ik ooit al veel geld aan heb uitgegeven (maar waar je me ook altijd gelukkig mee kan maken!).

  1. Schriftjes en agenda’s: na lang rondneuzen kocht ik een agenda voor 2019. Gisteren nog was ik alweer aan het kijken voor een nieuwe. Of misschien toch terug een Bullet journal in een schriftje? Of een filofax die ik kan volledig aan mijn eigen wensen kan aanpassen? Schriftjes en planners, ik kan er niet voorbij lopen zonder er eens in te neuzen.
  2. Sneakers: hoeveel paar witte sneakers kunt ge nodig hebben he? Mijn teller staat nu op 2, maar ik heb nog minstens 1 paar Adidassen op het oog, en ik wil ook niet alleen maar Adidas kopen dus ja.. Het begint een kleine verslaving te worden, zeker nu ik beter niet teveel hakken meer draag.
  3. Decoratie: ik denk dat ik elk decoratief vaasje uit Ikea in huis heb (toch de collecties van nadat we zijn gaan samenwonen). Potjes voor theelichtjes kan je toch ook niet teveel hebben? En ’t beste van al: ik ben eigenlijk helemaal niet bezig met de inrichting van ons huis, en heb er bizar weinig aanleg voor.
  4. Wol: af en toe haak of brei ik al eens graag. Ik heb weinig geduld, dus als ik iets in mijn hoofd heb, moet dat direct in huis komen. Soms (ahem) maak ik dingen niet af. Op dit moment liggen er 2 onafgewerkte sjaals, een onafgewerkte deken en nog wat kleinere ‘projectjes’ te wachten in een schuif. Dat zijn nog heel veel bolletjes wol.. En dan heb ik het nog niet over de verschillende maten haak- en breinaalden die ik al verzameld heb, want ja, elk project heeft natuurlijk een ander wolletje nodig en daar bestaan diktes in…
  5. Boxen van tijdschriften: al enkele jaren zit er een box met beauty productjes bij Goed Gevoel, die ik dan ook standaard in huis haal. Om er vervolgens bijna niks mee te doen. Als ik zo’n dingen zie, moet ik ze altijd hebben want dat kost zo weinig en de waarde van de producten is keiveel meer en al. En daarna staat dat hier stof te vergaren.
  6. Lippenbalsems. Het is al veel beter, maar er was een tijd dat ik elk soort balsem wel in huis had. Want dan las ik ergens dat die of die écht goed was voor gebarsten lippen en als er één ding is waar ik altijd last van heb. Weet ge wat ook helpt voor kapotte lippen? Er niet op bijten. (Wat ik maar niet afgeleerd krijg..)

Herkenbaar? Stiekem hoop ik van wel!

1 Reactie

Waarom ik ‘alles is normaal’ geen goed nieuws vind.

Waarschuwing: dit wordt een zaag- en klaagpost. Als je er geen zin in hebt: ’t is nu de moment om weg te klikken. Ik neem het u niet kwalijk.

Voor ik van wal steek, geef ik je een kleine voorgeschiedenis. Februari vorig jaar had ik weer veel last van hoofdpijn, veroorzaakt door een extreem gespannen trapeziusspier (dat is diegene rond je schouderblad). Uit voorgaande periodes van klachten wist ik dat kiné of osteopathie niet (genoeg) helpt. De huisarts schreef me een week thuis en stuurde me door naar de fysische geneeskunde. Via die weg volgde ik een revalidatieprogramma voor mijn nek. (Haatte het, hielp uiteindelijk ook niet.) Nadien volgde nog een botscintigrafie waar eigenlijk niks abnormaals op te zien was, buiten een onverklaarbaar ‘letsel’ op mijn heup, waar ik tot dan toe geen last van had. Tot zover mijn traject daar.

Half januari sta ik ineens op met immense pijn in mijn rechterlies. Ik ben niet kleinzerig, maar kon amper op mijn been steunen. Geen enkele pijnstiller hielp. De dag nadien kon ik al terug stappen (strompelen) en de pijn verschoof zich naar de buitenkant en achterkant van mijn heup.

Terugdenkende aan dat ‘letsel’ ben ik dan toch maar eens naar de huisarts gegaan. Een echo, RX en uiteindelijk een MRI later bleek dat ik een discusbulging heb. Een soort voorloper van een hernia, op één van de paar vrije wervels die ik nog in mijn onderrug heb. Ge kunt u voorstellen dat ik daar niet blij mee was. Ik moest twee weken platte rust houden en een afspraak maken voor een EMG, een zenuwonderzoek. Ondertussen had ik met de regelmaat van de klok een slapend gevoel in mijn benen, armen en soms zelfs in mijn onderrug. Waar ik enorm ongerust over was, gezien ze mij daar na mijn rugoperatie voor waarschuwden.

Ondertussen zijn we een paar weken verder. Ik ben terug aan het werken maar hoe meer dagen ik werk, hoe minder pijnstillers er hier in huis over blijven. Vind ik niet leuk. Mijn benen slapen bijna niet meer, maar ik heb ondertussen ook al verschillende weken niks van sport kunnen/mogen doen, wat dan weer slecht is voor de spieren die mijn rug zouden moeten ondersteunen. Mijn onderrug doet elke dag pijn en ik weet niet of het door de discus of het gebrek aan intern corset (spieren) komt. Ik heb wel een excuus om weer met mijn zwangerschapskussen te slapen, dat wel. (Silver lining en al..)

Mijn zenuwonderzoek was normaal. Dat is goed nieuws, er is geen schade. Maar toch ben ik in tranen terug naar huis gereden. Want als er niks is, is er ook geen oplossing. ‘Alles’ is normaal, maar ik vind het niet normaal dat ik elke dag (zware) pijnstillers nodig heb om te functioneren.

Over een paar dagen ga ik dit wel kunnen plaatsen. Er zijn veel ergere dingen dan dit. Anderzijds zijn dit soort klachten al jaren aanwezig bij mij: pijnlijke, beperkende maar blijkbaar ook ‘niet diagnostiseerbare’ klachten waar geen enkele arts echt raad mee weet. Een paar jaar terug had ik stekende pijnen in mijn schouderblad en had ik daar tintelingen. Hebben ze nooit iets aan kunnen doen. Mijn trapezius krijgt niemand nog normaal. En nu weer dit. (Als er iemand zich moedig genoeg voelt om mijn ‘case’ te bekijken: contacteer me gerust!)

Mijn Headspace zei me vandaag: als er spanning is in het lichaam, sta het dan toe om aanwezig te zijn, wetende dat dat onderdeel is van het los te laten.

Dus vandaag laat ik het maar zijn zoals het is, dit zal ook wel weer over gaan. Stiekem ben ik dan gewoon kei goed bezig, als ik mijn app mag geloven. 😜

En merci, als je alles gelezen hebt! ❤️

0 Reacties

Tweelingpraat #1

Zodra mensen horen dat je zwanger bent van een tweeling, of er eentje hebt, krijg je bijna altijd een verhaal te horen over die of die tweeling die ze kennen en hoe bijzonder hun band is. De osteopaat vertelde me ooit dat broer A bij haar een afspraak maakte, want broer B (die kilometers verder woonde) had pijn in zijn rug, en hij dus ook.

De beste vriendin van mijn moeder kent een tweeling die het presteren om op dezelfde dag, hetzelfde lusje over te slaan bij het aandoen van een broekriem.

Iemand anders wist dan weer over een tweeling die zo identiek was dat er maar eentje zijn rijbewijs had gehaald (waar ze dus beiden gebruik van maakten). Ik weet nog altijd niet of ik dat wel moet geloven, dus als dit over jou gaat: maak je even bekend!😄

Verhalen genoeg dus, maar tot nu toe viel dat bij onze (eeneiige) tweeling nog wel mee. Toen ze nog baby waren heb ik het wel eens gepresteerd om er eentje twee keer (op 1 dag) in bad te doen en de ander niet (geen idee meer hoe ik daar toen uiteindelijk achter kwam). Ze lijken ook niet telepatisch en als er eentje pijn heeft, merken we bij de ander niks. Ze spreken wel vaak over ‘we’, zelden over ‘ik’: wij lusten dat niet. Wij willen niet mee. The list goes on and on.

‘Wij’ zitten ondertussen in de derde kleuterklas en onlangs mochten we naar het oudercontact. Elk jaar moeten ze een tekening maken van een mannetje, wat we tijdens het gesprek dan te zien krijgen. Een taakje dat ze los van elkaar hebben gemaakt. En toch kregen we twee identieke mannetjes te zien, allebei met een navel, allebei zonder oren.

Ik ging er altijd van uit dat die straffe tweelingverhalen wat aangedikt en overdreven waren, maar misschien moet ik er toch maar rekening mee beginnen houden dat er wat waarheid in kan zitten?

0 Reacties

Het is een fase #1

Als je kinderen hebt, dan hoeft mijn titel geen verdere uitleg. Voor kinderloze lezers: je kan werkelijk elk gedrag van een kind uitleggen met “het is een fase”. Het wordt meestal gebruikt van de ene ouder tot de andere, bij wijze van troost wanneer de tegenpartij het eventjes niet meer ziet zitten en genoeg heeft van de kuren van hun kroost. Bijvoorbeeld: slecht slapen, slecht eten, koppig zijn, …

Is het dan allemaal zever, bestaan ambetante fases niet? Nee hoor, want uit eigen ervaring hebben we al meegemaakt dat sommige zaken gewoon tijd nodig hebben. Ergens ben ik blij dat ik in het verleden al eens schreef over iets wat achteraf bekeken een fase bleek te zijn.

Flashback naar de zomer van 2017

Bijna twee jaar geleden schreef ik dit. De situatie was op dat moment zo geëscaleerd dat geen van beide kinderen nog op een normale manier naar het grote toilet kon gaan. Ik herinner me nog heel goed hoe diep we toen zaten en hoe radeloos we op den duur werden omdat niks scheen te helpen.

Nu ik het stuk zelf terug lees, verbaas ik me er over dat we het zo lang hebben laten aanslepen. Anderzijds besef ik ook dat het probleem niet vanaf dag 1 zo groot was. Zo’n dingen komen geleidelijk aan en eens je doorhebt dat er een probleem is, is het dikwijls al moeilijk om de situatie om te keren.

Eind goed, al goed?

Ons probleem is opgelost geraakt, al heeft het nog tot oktober van dat jaar geduurd. Het stomme is dat ik niet eens kan zeggen wat echt gewerkt heeft…

L werd in oktober opgenomen in het ziekenhuis, met een longontsteking. Na enkele dagen voelde hij zich beter (maar was er nog steeds geen stoelgang) en kwam zijn probleem met stoelgang ter sprake tijdens de consultatie van de kinderarts. Ze hebben hem daar een zakje Movicol gegeven en dat leidde al snel tot het gewenste resultaat.

Bij onze thuiskomst is het grote toilet eigenlijk nooit nog een probleem geweest. We hebben nog wel een tijdje Movicol gegeven wanneer we vonden dat hij het nodig had, maar zeker niet meer in de mate zoals het daarvoor was. Stiekem denk ik dat hij een schrik gepakt heeft in het ziekenhuis. Mogelijks hebben we wel eens laten vallen dat hij terug zou moeten, als hij geen moeite deed om stoelgang te maken. (Opvoedkundig is dat wellicht niet het beste advies, maar ik denk dat elke ouder het met me eens is dat zo’n dingen er uit floepen voor je het goed en wel beseft.) In ieder geval, wat er daar ook gebeurd is, zowel L als zijn broer hebben nadien nooit nog echt moeilijk gedaan over hun toiletbezoek.

Pipi kaka humor

Ondertussen zijn die bengels flinke kleuters die in het laatste deel van hun derde kleuterklas zitten. Hoe langer ze naar school gaan, hoe meer vuile en onnozele praat ze bij hebben. Hun humor is ook navenant… helaas.

We zijn vollen bak in de pipi-kaka fase aanbeland. Alles wat ook nog maar een beetje te maken heeft met bovenstaande onderwerpen is hilarisch. Tot grote ergernis van mijzelf. (Ik weet dat dat het niet beter maakt, want onrechtstreeks moedig ik hen op die manier waarschijnlijk aan.) Boeren doen het ook goed, en ik verbaas me regelmatig over de kracht en het volume waarmee sommige exemplaren tevoorschijn komen (al moet ik er nu wel bij zeggen dat ze dat als baby soms ook wel “prachtige” exemplaren ten berde brachten).

Meneer de uil

Ja, mischien is dit allemaal een beetje TMI en wil je het eigenlijk liever niet weten. Ik geef eerlijk toe dat ik dit vooral voor mezelf schrijf, in de hoop er op enkele maanden op terug te kunnen kijken en te kunnen denken “amai, blij dat die fase gepasseerd is!”. Het kan dan ook een ruggensteun zijn voor ouders die op dat moment dezelfde fase (moeten) doormaken met hun kind(eren).

Maar voorlopig zijn wij die horde hier nog niet voorbij, en wordt er nog dagelijks en uit volle borst gezongen over meneer de uil. En niet in de keurige Fabeltjeskrant-versie. *zucht* Al maken we vooruitgang, want gelukkig is het niet meer hun eigen onderbroek die vuil ziet…

0 Reacties

Dienstmededeling

Het opzet van deze blog bestaat al een jaar of vijf, in mijn hoofd misschien zelfs langer. Na de geboorte van onze tweeling begon ik onder een andere naam, om dan toch te besluiten dat het beter moest/kon. Ondertussen ben ik hier aanbeland, en eigenlijk nog steeds niet content over mijn naam.

Ergens besef ik wel dat die naam het probleem niet gaat zijn. Ik moet gewoon afstappen van het idee dat het ineens perfect moet zijn. En stoppen met me aan te trekken wat anderen van me zouden kunnen denken. Niemand is verplicht hier te komen lezen (en uit mijn huidige statistieken blijkt ook dat bijna niemand dat doet, dat heb je als je geen reclame maakt..) en dus moet ik eigenlijk gewoon mijn ding doen.

Gewoon is goed genoeg.

Ik wil maar zeggen, het is hier nog een work in progress. Nadat ik al vijf keer van gedacht (en van thema) veranderd ben, probeer ik mijn site in de juiste lay out te gieten. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want voorlopig is mijn zijbalk nog nergens te bespeuren. De kleuren, die kunnen ook nog anders. Daar zal ik nog eens een nachtje over moeten slapen. En ooit zal er toch eens een foto van mezelf op de homepagina moeten verschijnen. Kortom, van een echte huisstijl is nog geen sprake.

Ik weet ook wel dat je thema’s kan kopen, maar voorlopig wil ik daar nog niet in investeren. Ik kocht al een aantal plug-in’s voor mijn site, maar daar wil ik het (voorlopig althans) bij houden.

Verschiet er dus niet van als je hier de komende dagen (of weken) nog het een en ander ziet verspringen en veranderen. Gaandeweg komt dat hier wel in orde!

3 Reacties

6 dingen die ik ooit wil doen

Er zijn heel wat dingen die ik ooit in mijn leven wil doen. Niet echt een bucketlist, eerder zaken die ik een keer gedaan wil hebben of waarvan ik vind dat ik ze zou moeten doen. Ik ben een gigantische uitstellen, dus de dingen een keer zwart op wit zetten én ze de openbaarheid ingooien, ’t kan misschien helpen om mezelf in gang te zetten.

1. Bloed geven.

Zowel ik als mijn kinderen hebben al eens bloed gekregen, waar we erg dankbaar voor zijn. Bovendien ben ik resus-negatief en hebben ze dat blijkbaar altijd tekort. Sinds een jaar of vijf ben ik geregistreerd stamceldonor, maar bloed geven kwam er dus (nog) niet van.

Eigenlijk ben ik gewoon op zoek naar een compagnon die de eerste keer met me mee gaat. Ik ben niet echt bang van bloed en heb geen fobie voor naalden. Maar toch ging ik ooit bijna tegen de grond toen ik voor mijn operatie een stuk of 8 buisjes moest laten afnemen. En als er 1 ding is wat ik niet wil, is om daar flauw te vallen als ik er helemaal alleen ben.

2. Een boek schrijven.

Schrijven is altijd een soort van hobby geweest. In mijn tienerjaren heb ik uren typend achter de pc doorgebracht, en liefst van al zou ik de nieuwe J.K. Rowling willen worden. Het moet fantastisch zijn om zo goed te kunnen schrijven en je boeken verfilmd zien worden. Het ontbreekt me echter aan doorzettingsvermogen. Ideeën genoeg, maar de tijd nemen om ze uit te werken, da’s iets anders.

(Valt het u op dat ik over talent niets zeg? Wel, als je 50 shades gelezen hebt, dan ben je het hopelijk met me eens dat talent er niet altijd zoveel mee te maken heeft. Ik ben zeker geen stoefer en vind absoluut niet dat ik supergetalenteerd ben, maar ja, ik durf hier wel zeggen dat ik het niveau van E.L. James aankan.)

3. Haar doneren voor Think Pink.

Op zich heb ik wel graag lang haar, alleen doe ik er te weinig mee. Meestal heb ik het los of in een staartje (tegenwoordig vervangen door een knot met een haarstokje, véél beter voor mijn haar). Elke zomer vloek ik dat het warm is. Maar als ik hardop zeg dat de schaar erin gaat, heb ik de dag nadien een geweldig goede haar-dag. #logica

Helaas hebben ze de norm al 2 keer strenger gemaakt sinds ik met dit idee speel, en is er nu minstens 30 centimeter nodig. Nu is mijn haar ondertussen best lang, maar ik zou toch graag nog een staartje kunnen maken. Voorlopig gaat de schaar er dus nog niet in, en ik weet ook niet of het er ooit nog van gaat komen..

4. Alleen op vakantie gaan.

Omwille van twee redenen: ik heb gewoon echt eens nood aan een weekendje voor mezelf, maar vooral omdat het een gigantische stap uit mijn comfort zone zou zijn. Aan de ene kant ga ik het waarschijnlijk vreselijk vinden om er alleen op uit te trekken, maar ik denk dat ik daar zóveel van ga leren!

5. Amerika bezoeken.

Enige voorwaarde: ik ga niet zo lang Trump president is. Los daarvan wil ik er gewoon eens geweest zijn, en liefst nog voor langere tijd want het is daar zo divers… Daarnaast staat Australië ook zeer hoog op dat lijstje, zeker sinds ik het laatste seizoen van Masterchef volgde. Het zal iets zijn voor wanneer mijn budget en mijn kinderen wat groter is / zijn.

6. Mijn wenkbrauwen laten doen bij Brows&Beyond.

Ik volg ze al heel lang op instagram en moet mezelf gewoon echt eens dwingen een afspraak te maken, want ze leveren prachtig werk, én mijn brows kunnen het gebruiken! Het moeten niet altijd supermoeilijke doelen zijn he..

Zijn er dingen die jij ooit echt gedaan wil hebben? Wat helpt jou om er aan te beginnen?

0 Reacties
Sluit Menu