De beauty adventskalenders van 2017 die je niet mag missen!

Eén van mijn grootste ontdekkingen van vorig jaar was het bestaan van beauty adventskalenders! Sowieso ben ik al zot van adventskalenders: elke dag een cadeautje krijgen, wie wil dat nu niet? En als dat dan ook nog eens een beauty productje is, ja dan ben ik helegans verkocht! Dit jaar moet en zal ik er eentje in huis halen, maar ik kan niet kiezen dus ben er nog niet uit. Zet u eventjes en kijk mee!

0 Reacties

Mijn digitale bullet journal

De meeste onder jullie zijn ondertussen wel al bekend met het systeem van de Bullet Journal. Je neemt een schriftje, maakt een index en je kan beginnen plannen. De bedenker omschrijft het zelf als een analoog systeem in een digitaal tijdperk.

Ik ben zelf zot van schriftjes en gebruik ondertussen al een tijdje een bujo voor mijn privé zaken. Op mijn werk had ik er uiteraard ook eentje gemaakt, maar om één of andere reden werkte het daar niet. Gaandeweg dokterde ik een ander – digitaal – systeem uit waar ik nu toch al enkele maanden deugd van heb. Ik hoor je al zeggen: als het digitaal is dan is het geen bujo en je hebt deels gelijk, maar je zal zien dat er toch gelijkenissen zijn.

Een groot deel van mijn werk is onvoorspelbaar: doorheen de dag komen er regelmatig vragen binnen die we vrijwel meteen beantwoorden. Daarnaast zijn er heel wat taken die wekelijks, maandelijks of per trimester terugkeren. Om niks te vergeten heb je dus of een olifantengeheugen, of een goed systeem nodig. Ik heb kinderen en slaap al vier jaar slecht, dus ik heb het laatste.

Hoe begin je eraan?

Het opzetten van je dibujo (digitale bujo ?) is vrij simpel: je maakt een digitale agenda aan en je bent klaar om te starten. Wij werken met Outlook en onze agenda’s zijn gedeeld, dus ik maakte een nieuwe agenda aan die enkel voor mij zichtbaar is. Hierin maak ik per dag “afspraken”, zijnde mijn to do’s voor die dag. Is een taak afgewerkt, dan geef ik die een groen kleurtje. Kwam ik er niet aan toe of wacht ik nog op bijkomende informatie om iets te kunnen afwerken? Met een paar muisklikken verzet ik de taak naar een datum in de toekomst.Wegens privacy redenen kan ik mijn werk-bujo niet tonen. Ter vervanging maakte ik er eentje voor mijn blog voor deze week:

digitale bujo bulletjournal

Zoals je ziet, neem ik het niet nauw met de uren. Ik plan de dingen gewoon onder elkaar in en kies daarna wat ik eerst aanpak. Via de kleurcodes zie ik meteen wat nog moet gebeuren (de blauwe), wat in orde is (groen) en waar ik nog niet mee verder kan (oranje).

Niets dan voordelen!

  • Extra informatie kan je eenvoudigweg bij de taak ingeven (gewoon open klikken). Zo kopieer je makkelijk info uit een mail, of geef je jezelf nog wat uitleg voor later. To do’s met extra uitleg, kan je vb. aanduiden met een *, zo zie je in je overzicht meteen dat je even moet doorklikken.
  • De taken die je op regelmatige basis doet, hoef je maar 1 keer in te stellen. Als je er meteen voor zorgt dat je het terugkeerpatroon goed ingeeft, heb je er nadien geen omzien meer naar. Gedaan met elke maand hetzelfde opschrijven!
  • Het afvinken van een to do geeft ZO VEEL VOLDOENING! Héérlijk!

Werken jullie met een to do lijst? Of beschikken jullie wel over een olifantengeheugen? ?

0 Reacties

Goei gewoontes

Bloggers zoals Kelly en Evi gingen me al voor en nu is het mijn beurt om een aantal goei gewoontes op te sommen. Sommige oude gewoontes maakten vrij recent plaats voor nieuwe, betere habits en ’t lijkt me leuk om ze op te sommen en het over een jaar of zo nog eens opnieuw te bekijken.

  • Vitamines nemen. Ik ben al jaren moe. De ene maand is het al wat erger dan de andere maand, maar algemeen genomen voel ik me nooit écht uitgerust. Ik heb veel slaap nodig, maar ben een lichte slaper en dat is dus geen goede combo. Sinds enkele weken neem ik elke dag een vitamine D tabletje, aangevuld met een magnesium pilletje. Die laatste is ook goed voor mijn gespannen spieren.
  • Minder koffie drinken. Deze sluit aan bij de vorige: door mijn koffie inname te minderen, slaap ik beter/vaster. Met momenten ga ik de mist in en drink ik weer teveel koffie, maar ik voel het verschil direct. Blijven opletten dus. Plus side is dat ik automatisch meer water drink: score!
  • 16:8. Na de 5:2-hype (twee dagen vasten, vijf dagen normaal eten) is er een nieuwe variant waarbij je al je maaltijden in een window van 8 uur eet. Voor mij komt dit er op neer dat ik mijn ontbijt uitstel en ’s avonds iets vroeger probeer te eten. Het vasten heeft verschillende gezondheidsvoordelen én je valt er meestal van af. Ik schrijf er later nog een uitgebreidere post over.
  •  Minder tv kijken. Vroeger vond ik dat ik àlles gezien moest hebben. Een paar jaar terug moest ik bijna een boekhouding bijhouden met wat ik gelijktijdig kon opnemen en wat ik dan diezelfde avond live moest kijken om toch maar overal mee mee te zijn. Ondertussen probeer ik enkel nog te kijken wat ik leuk vind. Ik nam #hetisingewikkeld op, maar haakte na de tweede aflevering af: hupla 6 uur uitgespaard. Luchtigere dingen zoals talkshows “kijk” ik vaak terwijl ik nog iets anders doe: weeral wat tijd gespaard. Ik kan dan weer wél veel tijd steken in dingen die ik echt leuk vind. Onlangs keken we alle 9 (NEGEN!) seizoenen van How I Met Your Mother uit, op enkele weken tijd. Echt, topserie!
  • Ik breng de kinderen vier dagen per week naar school. Op de dag dat de papa hen afzet, begin ik om 7u30 te werken. Ik werk deeltijds en die ene dag kan ik dus wat extra uren kloppen.
  • Elke woensdag schuiven we bij ons mama aan tafel. De meeste zondagen eten we frietjes van de frituur.
  • Ik heb al-tijd een tv of radio opstaan. Heel vaak gewoon als achtergrondgeluid. Ik kan niet tegen de stilte. Behalve als ik slaap: dan kan het kleinste geluid me al mateloos irriteren.
  • Ik moet altijd een papieren agenda hebben en koop er dus elk jaar eentje. Om me daarna te realiseren dat ik die veel te weinig en vooral niet consequent genoeg gebruik. Sommige afspraken staan in mijn gsm, anderen op papier,… Maar ik vergeet nooit een afspraak, dat dan weer wel!

Hebben jullie dezelfde gewoontes of ben ik een raar geval? 🙂 Ik hoor het graag!

0 Reacties

Sudoku

Het moet al enkele jaren geleden zijn dat ik er nog eens eentje invulde. Zéker van voor ons jongens er waren. Maar toen werd mijn oudste opgenomen in het ziekenhuis en moesten er ineens heel wat uren gedood worden. Vaak in stilte, wanneer hij eindelijk zijn oogjes nog eens kon sluiten om wat te dutten.

Eerder die week was ik bij het typische ziekenhuis-winkeltje wat tijdschriften gaan halen. (Kleine tip: koop nooit zo’n pakket met 2 tijdschriften voor 5 euro, want 90% van de celebnieuwtjes lees je dubbel.) Ik lees behoorlijk snel, dus na enkele uren waren de tijdschriften uitgelezen en restten me enkel nog de pagina’s met puzzels.

Blijkt dat zo’n ziekenhuisopname toch wel onder je vel kruipt. De woordzoeker lukte me nog vrij goed, maar de sudoku liet zich wat moeilijker oplossen. Het duurde me allemaal veel te lang en het ging absoluut niet vlot. Toen ik een fout ontdekte, gaf ik het op.

Ik kan nogal streng zijn voor mezelf, en beloofde mezelf dus dat ik toch minstens één van die krengen zou oplossen. Zeg nu zelf, als je dag in dag uit met cijfers werkt, is het nogal triest dat je je meerdere moet erkennen in een stom puzzeltje. Ge raadt het al, ook de sudoku van het tweede magazine gooide ik na verloop van tijd aan de kant.

Ondertussen is onze zoon thuis en slaapt iedereen weer in zijn eigen bed, hallelujah! Ik hoef me geen zorgen meer te maken over zijn herstel, maar die puzzels jong, die bleven me toch achtervolgen. Dus gaf ik mezelf twee nachten om bij te slapen, een extra kop koffie (vaarwel, goede voornemens ) en derde keer goede keer: ik loste een sudoku op! Zonder naar de oplossing te kijken, trouwens! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat ik hem niet nagekeken heb. Het is dus niet uitgesloten dat er toch nog een fout in staat. Maar het betreffende tijdschrift ligt ondertussen bij het oud papier en ik houd mezelf voor dat hij juist was. Ik kan het nog terug! Kwestie van een beetje lief te zijn voor mezelf 😉 !

0 Reacties

Ik drink thee.

Sinds kort, that is. Ik had thuis al wel een klein voorraadje thee in huis, maar tot voor kort was koffie mijn grootste liefde. Vroeger dronk ik het enkel op het werk, maar sinds ik kinderen heb die ons ’s nachts nog steeds wakker maken, had ik elke dag mijn portie cafeïne nodig. Een portie die almaar groter werd. Het is meerdere keren voorgevallen dat mijn collega rond de middag een fles water op mijn bureau neerzette, als teken dat ik die voormiddag enkel nog maar koffie op had. Uit grote mokken natuurlijk, en hoewel ik het nooit echt geteld heb, denk ik dat ik niet overdrijf als ik zeg dat er dat op een werkdag soms wel zes konden zijn, zonder probleem. Een andere collega van me wordt hyper vanaf haar tweede tas, maar ik niet. Koffie had geen effect op me, of dat dacht ik toch.

Ik ben al langer bezig om gezonder te leven en te eten, vooral omdat ik eindelijk eens van het vetrandje op mijn buik zou af willen. Toen ik zondag aan het surfen was, stootte ik op het rain-dieet, ontwikkeld door Rainpharma. Gedurende een week of twee overleef je voor het grootste deel op shakes, aangevuld met porties groenten, waardoor je in een recordtempo gewicht verliest. (Daarna gaat het dieet over op het aanleren van gezonde eetgewoontes.) Die eerste periode leef je dus op shakes en water, geen koffie. Omdat ik zo’n shake al in huis heb (review hier), wilde ik me wel eens aan een light variant hiervan wagen: ’s ochtends een shake, geen koffie en de rest van de dag zo gezond mogelijk eten.

Omdat ik zondag al een koffie op had (#ochtendritueel), begon ik er maandag écht aan. In plaats van een Dolce Gusto, brouwde ik een potje thee en nam zelfs een thermos mee naar het werk. Ondertussen zijn we vrijdag en terwijl ik dit typ, zit yours truly een tasje thee te drinken. Niet van harte, want ondertussen mis ik mijn koffie wel, maar ik wil het toch minstens een week volhouden.

Wat heb ik geleerd, uit 5 dagen zonder koffie:

  • Ze liegen niet wanneer ze zeggen dat je afkickverschijnselen gaat hebben! Zowel dinsdag als woensdag werd ik geveld door een migraine van jewelste. Gelukkig pas ’s avonds, maar oh boy, ze waren heftig.
  • Het is makkelijk vol te houden wanneer je vieze koffie op je werk hebt. Ja, ik dronk dat spul met liters terwijl ik het eigenlijk niet eens lekker vond. Uit gewoonte, denk ik.
  • Het gaat me (meestal) gewoon om het drinken van iets warms. Op het werk maakt het me dus blijkbaar weinig uit of dat nu koffie of thee is.
  • Het ritueel van thee maken vind ik fantastisch. Ik kocht onlangs een theepot bij Ikea en ben blij als een kind wanneer ik weer kan beginnen brouwen.
  • Last but not least: ik slaap véél beter. Echt, ik dacht dat ik totaal geen last had van het feit dat ik zoveel koffie dronk. Maar sinds ik het niet meer drink, slaap ik veel dieper. De bewijzen zijn er, want mijn trouwe fitbit meet dagelijks (nachtelijks?) hoeveel ik slaap. Nu ben ik altijd al een lichte slaper geweest en ik haal op 1 nacht tijd makkelijk een uur “onrustige slaap”. De blokken waarin ik vast slaap waren in het koffie-tijdperk zelden langer dan 2 uur. Vannacht haalde ik met gemak een blok van 2u30 en eentje van net geen 2u. Ik voel me nog niet echt veel uitgeruster (maar ik ben al-tijd-moe), maar merk zelf ook wel dat ik ’s nachts minder vaak wakker wordt en ook veel sneller in slaap val. Bovendien ben ik door de week vaak al om 6u wakker (dank u zoontjes) en ben ik iemand die gewoon veel slaap nodig heeft.

Het stoppen met koffie was een impulsieve beslissing, maar wel eentje die voor een groot deel gaat blijven hangen, denk ik. Koffie helemaal opgeven zal me waarschijnlijk niet lukken, dat hoeft hopelijk ook niet. Zoals ik het nu zie ga ik vanaf volgende maandag gewoon weer genieten van mijn cappuccino, maar dan enkel thuis en met mate. Dat vieze spul op mijn werk, ga ik proberen inruilen voor thee: lekkerder en gezonder. Nu maar hopen dat ik even goed blijf slapen als ik weer aan de koffie ga…

Hoe zit het met jullie? Zijn jullie ook zo verslaafd als ik? Heb ik je kunnen motiveren om zelf eens een weekje zonder te gaan?

3 Reacties

Mijn kinderen willen niet gaan.

Mijn hoofd loopt meestal over van de ideeën en dus heb ik altijd wel een lijstje van onderwerpen waarover ik nog zou willen bloggen. De stoelgang van mijn kinderen werd in vier jaar tijd op geen enkel lijstje genoteerd, tot nu. Mijn excuses aan de gevoelige zielen, maar het moet me van het hart: onze tweeling is geconstipeerd.

We hadden het zo mooi uitgestippeld… Onze zoontjes mochten na de krokusvakantie starten op school. Toen de drukte van de feestdagen gepasseerd was, begonnen wij met de potjestraining. Ik zag daar enorm tegenop, had me op diverse horrorscenario’s voorbereid, maar al bij al viel het goed mee. Ons kinders waren proper toen ze op 15 februari naar de instapklas mochten.

Vorig schooljaar, in de eerste kleuterklas, begon de miserie, al hadden we dat toen eigenlijk nog niet door. L, onze “oudste”, kwam vaker en vaker thuis met een vuil broekje in zijn tas. Heel dikwijls ging het dan maar over een klein streepje, dus ik maakte me daar niet direct zorgen over. Niemand gaat toch graag naar het toilet op school? Ik wist dat hij er altijd wat tijd voor nodig had, en in een kleuterklasje moet het toch dikwijls ook snel gaan he. Dus ja, die vuile broekjes namen we voor lief. Tot we merkten dat hij het wel vaker begon op te houden, en niet wilde gaan uit schrik dat het pijn zou doen (vicieuze cirkel, anyone?). Ik herinner me nog dat ik op een zaterdag om tien voor twaalf (letterlijk) naar de apotheek ging, op zoek naar iets om hem te helpen. Het was op dat moment een kleine week geleden dat hij nog gegaan was. Een lavement haalde echter niks uit (buiten een hoop gehuil en miserie, dus ge begrijpt dat we daar ondertussen dik spijt van hebben), dus wij naar de kinderarts waar hij Forlax-zakjes voorgeschreven kreeg. Eén a twee zakjes per dag om de boel wat zachter te maken en daarmee zou het opgelost moeten zijn.

Maar jongens toch, wat waren we mis. Deze zomervakantie stond grotendeels in het teken van vuile broeken, de ene na de andere. Bij beide kinderen. Ik ben niet zo sadistisch om echt de tel te gaan bijhouden, maar ik overdrijf zeker niet als ik zeg dat er op sommige dagen minstens 10 kaka-broeken het wasmachine in vliegen.

Ik geef het toe, ik heb mijn kop te lang in het zand gestoken. Hadden we het probleem sneller aangepakt, dan hadden we nu misschien niet met de miserie gezeten. Maar zo’n dingen beginnen klein en voor ge het weet zit ge tot aan uw oren in de shit. (Pun intended.)

Ondertussen hebben we vanalles geprobeerd. De Forlax zakjes werden opnieuw aangesleept, maar met weinig resultaat. Dokter Google werd geconsulteerd (ik weet het, don’t lecture me!) en we waren het er over eens dat ze waarschijnlijk geconstipeerd waren en de vuile broeken de zogenaamde “overloopdiarree” waren. Waar ze niet aan kunnen doen en dan helpt het dus niet als je boos wordt. Proberen we sindsdien dus niet meer te worden.

Dr. G. zei ook nog dat we eerst de verstopping moesten verhelpen. Dus bibi weeral naar de apotheek waar ik terecht kwam bij een lome jobstudent, die de gevraagde laxeerdruppels niet kon vinden. Dus werd er iemand anders bijgeroepen en die vond het toch wel drastisch om zoiets te geven blablabla. (Dit was dezelfde apotheek die me enkele maanden eerder zélf voorstelden om mijn kind een lavement te geven, just sayin’.)  Ik voelde me de slechtste moeder ooit toen ik terug naar huis reed. We hebben dan toch maar doorgezet en ’s avonds zoals voorgeschreven de druppels gegeven, er slecht van geslapen, en de volgende ochtend… N I K S. Die krengen deden N I K S…

Na een zoveelste zoektocht op tinternet kwam ik uit bij Hépar water. Daar zit veel magnesium in, wat op zijn beurt de stoelgang bevordert. Makkelijker te geven dan medicatie en dus werden enkele liters water ingeslagen. Naar mijn aanvoelen werkte het beter dan de Forlax, maar niet voldoende want naast de stoelgang, bleven ook de vuile broeken komen.

Ondertussen hebben we er een eerste bezoek aan de osteopaat op zitten, aangezien ik bijna zeker ben dat het in hun hoofd zit. Ze proberen niet eens om kaka te doen. Soms zelfs met het excuus dat “mijn moeite op is”.

Zoals bij ons jongens te verwachten was, hebben ze beiden ontroostbaar gehuild bij de osteo. Het was een stressvol uur voor alle aanwezigen… De dag nadien produceerde L wel een drolletje (zonder veel moeite – hoera!), maar nadien ook nog enkele vuile broeken (boehh!). Bij F nog steeds niets te zien wat op deftige stoelgang lijkt. We blijven proberen…

Wie een gouden tip heeft… Shoot!

0 Reacties
Sluit Menu