Tweelingpraat #1

Zodra mensen horen dat je zwanger bent van een tweeling, of er eentje hebt, krijg je bijna altijd een verhaal te horen over die of die tweeling die ze kennen en hoe bijzonder hun band is. De osteopaat vertelde me ooit dat broer A bij haar een afspraak maakte, want broer B (die kilometers verder woonde) had pijn in zijn rug, en hij dus ook.

De beste vriendin van mijn moeder kent een tweeling die het presteren om op dezelfde dag, hetzelfde lusje over te slaan bij het aandoen van een broekriem.

Iemand anders wist dan weer over een tweeling die zo identiek was dat er maar eentje zijn rijbewijs had gehaald (waar ze dus beiden gebruik van maakten). Ik weet nog altijd niet of ik dat wel moet geloven, dus als dit over jou gaat: maak je even bekend!šŸ˜„

Verhalen genoeg dus, maar tot nu toe viel dat bij onze (eeneiige) tweeling nog wel mee. Toen ze nog baby waren heb ik het wel eens gepresteerd om er eentje twee keer (op 1 dag) in bad te doen en de ander niet (geen idee meer hoe ik daar toen uiteindelijk achter kwam). Ze lijken ook niet telepatisch en als er eentje pijn heeft, merken we bij de ander niks. Ze spreken wel vaak over ‘we’, zelden over ‘ik’: wij lusten dat niet. Wij willen niet mee. The list goes on and on.

‘Wij’ zitten ondertussen in de derde kleuterklas en onlangs mochten we naar het oudercontact. Elk jaar moeten ze een tekening maken van een mannetje, wat we tijdens het gesprek dan te zien krijgen. Een taakje dat ze los van elkaar hebben gemaakt. En toch kregen we twee identieke mannetjes te zien, allebei met een navel, allebei zonder oren.

Ik ging er altijd van uit dat die straffe tweelingverhalen wat aangedikt en overdreven waren, maar misschien moet ik er toch maar rekening mee beginnen houden dat er wat waarheid in kan zitten?

0 Reacties

Het is een fase #1

Als je kinderen hebt, dan hoeft mijn titel geen verdere uitleg. Voor kinderloze lezers: je kan werkelijk elk gedrag van een kind uitleggen met “het is een fase”. Het wordt meestal gebruikt van de ene ouder tot de andere, bij wijze van troost wanneer de tegenpartij het eventjes niet meer ziet zitten en genoeg heeft van de kuren van hun kroost. Bijvoorbeeld: slecht slapen, slecht eten, koppig zijn, …

Is het dan allemaal zever, bestaan ambetante fases niet? Nee hoor, want uit eigen ervaring hebben we al meegemaakt dat sommige zaken gewoon tijd nodig hebben. Ergens ben ik blij dat ik in het verleden al eens schreef over iets wat achteraf bekeken een fase bleek te zijn.

Flashback naar de zomer van 2017

Bijna twee jaar geleden schreef ik dit. De situatie was op dat moment zo geƫscaleerd dat geen van beide kinderen nog op een normale manier naar het grote toilet kon gaan. Ik herinner me nog heel goed hoe diep we toen zaten en hoe radeloos we op den duur werden omdat niks scheen te helpen.

Nu ik het stuk zelf terug lees, verbaas ik me er over dat we het zo lang hebben laten aanslepen. Anderzijds besef ik ook dat het probleem niet vanaf dag 1 zo groot was. Zo’n dingen komen geleidelijk aan en eens je doorhebt dat er een probleem is, is het dikwijls al moeilijk om de situatie om te keren.

Eind goed, al goed?

Ons probleem is opgelost geraakt, al heeft het nog tot oktober van dat jaar geduurd. Het stomme is dat ik niet eens kan zeggen wat echt gewerkt heeft…

L werd in oktober opgenomen in het ziekenhuis, met een longontsteking. Na enkele dagen voelde hij zich beter (maar was er nog steeds geen stoelgang) en kwam zijn probleem met stoelgang ter sprake tijdens de consultatie van de kinderarts. Ze hebben hem daar een zakje Movicol gegeven en dat leidde al snel tot het gewenste resultaat.

Bij onze thuiskomst is het grote toilet eigenlijk nooit nog een probleem geweest. We hebben nog wel een tijdje Movicol gegeven wanneer we vonden dat hij het nodig had, maar zeker niet meer in de mate zoals het daarvoor was. Stiekem denk ik dat hij een schrik gepakt heeft in het ziekenhuis. Mogelijks hebben we wel eens laten vallen dat hij terug zou moeten, als hij geen moeite deed om stoelgang te maken. (Opvoedkundig is dat wellicht niet het beste advies, maar ik denk dat elke ouder het met me eens is dat zo’n dingen er uit floepen voor je het goed en wel beseft.) In ieder geval, wat er daar ook gebeurd is, zowel L als zijn broer hebben nadien nooit nog echt moeilijk gedaan over hun toiletbezoek.

Pipi kaka humor

Ondertussen zijn die bengels flinke kleuters die in het laatste deel van hun derde kleuterklas zitten. Hoe langer ze naar school gaan, hoe meer vuile en onnozele praat ze bij hebben. Hun humor is ook navenant… helaas.

We zijn vollen bak in de pipi-kaka fase aanbeland. Alles wat ook nog maar een beetje te maken heeft met bovenstaande onderwerpen is hilarisch. Tot grote ergernis van mijzelf. (Ik weet dat dat het niet beter maakt, want onrechtstreeks moedig ik hen op die manier waarschijnlijk aan.) Boeren doen het ook goed, en ik verbaas me regelmatig over de kracht en het volume waarmee sommige exemplaren tevoorschijn komen (al moet ik er nu wel bij zeggen dat ze dat als baby soms ook wel “prachtige” exemplaren ten berde brachten).

Meneer de uil

Ja, mischien is dit allemaal een beetje TMI en wil je het eigenlijk liever niet weten. Ik geef eerlijk toe dat ik dit vooral voor mezelf schrijf, in de hoop er op enkele maanden op terug te kunnen kijken en te kunnen denken “amai, blij dat die fase gepasseerd is!”. Het kan dan ook een ruggensteun zijn voor ouders die op dat moment dezelfde fase (moeten) doormaken met hun kind(eren).

Maar voorlopig zijn wij die horde hier nog niet voorbij, en wordt er nog dagelijks en uit volle borst gezongen over meneer de uil. En niet in de keurige Fabeltjeskrant-versie. *zucht* Al maken we vooruitgang, want gelukkig is het niet meer hun eigen onderbroek die vuil ziet…

0 Reacties

Dienstmededeling

Het opzet van deze blog bestaat al een jaar of vijf, in mijn hoofd misschien zelfs langer. Na de geboorte van onze tweeling begon ik onder een andere naam, om dan toch te besluiten dat het beter moest/kon. Ondertussen ben ik hier aanbeland, en eigenlijk nog steeds niet content over mijn naam.

Ergens besef ik wel dat die naam het probleem niet gaat zijn. Ik moet gewoon afstappen van het idee dat het ineens perfect moet zijn. En stoppen met me aan te trekken wat anderen van me zouden kunnen denken. Niemand is verplicht hier te komen lezen (en uit mijn huidige statistieken blijkt ook dat bijna niemand dat doet, dat heb je als je geen reclame maakt..) en dus moet ik eigenlijk gewoon mijn ding doen.

Gewoon is goed genoeg.

Ik wil maar zeggen, het is hier nog een work in progress. Nadat ik al vijf keer van gedacht (en van thema) veranderd ben, probeer ik mijn site in de juiste lay out te gieten. Gemakkelijker gezegd dan gedaan, want voorlopig is mijn zijbalk nog nergens te bespeuren. De kleuren, die kunnen ook nog anders. Daar zal ik nog eens een nachtje over moeten slapen. En ooit zal er toch eens een foto van mezelf op de homepagina moeten verschijnen. Kortom, van een echte huisstijl is nog geen sprake.

Ik weet ook wel dat je thema’s kan kopen, maar voorlopig wil ik daar nog niet in investeren. Ik kocht al een aantal plug-in’s voor mijn site, maar daar wil ik het (voorlopig althans) bij houden.

Verschiet er dus niet van als je hier de komende dagen (of weken) nog het een en ander ziet verspringen en veranderen. Gaandeweg komt dat hier wel in orde!

3 Reacties
Sluit Menu