SnapxWrite #1

Hoi! Een week of twee geleden maakte ik enkele afspraken met mezelf rond mijn blog. Ik heb een paar doelen bedacht waar ik de komende weken aan wil werken. Als ik die deze zomer haal, mag ik van mezelf een grote uitgave doen. Later meer daarover.

Één van mijn doelen is het starten van een weekdagboek. Die lees ik zelf het liefst bij andere bloggers, dus leek het me niet meer dan logisch om er zelf mee te beginnen. En zie hier, mijn eerste weekoverzicht!

Maandag

Maandag is een werkdag voor me. We kregen goed nieuws (een nieuwe, grote klant), maar ook slecht nieuws (de extra werkkracht waar we al lang op wachten kan nog niet onmiddellijk starten). Ik had er behoorlijke mixed feelings bij.

‘S avonds werd ik bij m’n zus verwacht voor een homeparty van cosmetica en verzorgingsproducten.

Mylene oogschaduw goeigerief
Deze werd het niet.

Dinsdag

De rest van de week heb ik de voormiddagen vrij. Vaak ontbijt ik dan pas nadat L en F op school zijn. Omdat ik amper nog iets in huis had, ging ik eerst langs de winkel om granola. Boy, wat viel die tegen zeg.. Ik denk dat ik geen fan ben van gedroogde appels en/of kaneel.

Julia's delicious world granola
Bummer. Ik had zo’n hoge verwachtingen..

Woensdag

Vandaag had ik verlof opgenomen. De kinderen zijn een halve dag op school. Ik maak plannen voor mijn blog. Het is 13 jaar geleden dat ik mijn scoliosefusie had, daar wil ik iets mee gaan doen. (Zie hier deel 1 en 2 van mijn verhaal).

Aanvraag voor mijn medisch dossier op de post gedaan!

In de namiddag gaan we naar mijn ouders waar we elke week uitgenodigd worden om te eten.

Donderdag 

Ben ik alweer vrij in de voormiddag. Ik had veel plannen, maar ’s ochtends klaagt L van buikpijn. Even later geeft hij over. Omdat F wel op school moet geraken, moeten we maar even een emmer meenemen. Uiteraard regent het, dus loop ik met een tweelingbuggy, grote paraplu én een emmer naar school. Veel bekijks had ik, dat wel.

L gaat meteen in bed als we thuis komen. Na 30 minuten besluit hij dat hij genoeg geslapen heeft, en hij voelt zich als herboren. Oververmoeidheid, denk ik. We genieten beiden van het feit dat we eens 1-op-1 tijd met elkaar hebben.

In de namiddag komt mijn moeder oppassen terwijl ik ga werken. Wanneer ik terug ben, liggen de kinderen al in bed. Nog even in de zetel hangen en vroeg mijn bed in, want de vermoeidheid slaat alweer toe.

Vrijdag

De laatste schooldag. Ik zet twee blije kids af en haal twee nog blijere kids weer op. De rest van de namiddag spelen ze alsof hun leven er van af hangt.

In de avond hebben S en ik een spelletjesavond bij vrienden. Niet altijd makkelijk, wel erg gezellig!

Veruit het moeilijkste spel van de avond.

Zaterdag 

Een “verloren” dag, we deden werkelijk niks nuttigs. L en F haalden wat oud speelgoed uit de kast, ik begon Pretty Little Liars te kijken op Netflix. Ooit zag ik al enkele afleveringen en nu is het tijd om eindelijk eens te weten wie A dan wel mag zijn.

Zondag 

Voor het eerst in lange tijd sliepen we uit, tot 9u. Ja, dat heet uitslapen bij ons, sinds we kinderen hebben.

We werden uitgenodigd bij de buren, zij hadden een springkasteel in de tuin voor hun jarige dochter. In de namiddag maakten we een fietstocht naar mijn ouders.

Zoals meestal, sloten we het weekend af met frietjes van de frituur.
Komende week heb ik geen vakantie, de eerste week van de maand is telkens de drukste op mijn werk. Hebben jullie leuke dingen gepland?

0 Reacties

Checking out, please. 

Drie jaar en 8 maanden geleden stond onze wereld op zijn kop. Van de ene dag op de andere werden we de ouders van twee kleine hummeltjes. De eerste weken, maanden, werden we geleefd. Op de momenten dat ik alleen met hen thuis was, had ik constant een soort to do lijst in mijn hoofd, gerangschikt volgens prioriteit. Eerst verschonen en flesjes geven. Daarna kolven, vaak met twee wipstoelen voor me zodat ik hen tegelijkertijd kon entertainen. Baby’s te slapen leggen, hopen dat ze willen slapen. Flessen en kolf steriliseren en opnieuw klaarzetten. Had ik al iets gegeten ondertussen? Snel even naar het toilet. Baby’s sussen. Slapen wanneer je kind slaapt is een utopie, als je een tweeling hebt. 

Fast forward naar ongeveer een jaar geleden. De tweeling ging voor het eerst naar school. Halve dagen, ze sliepen nog vaak in de namiddag en opvang was geen probleem, dus we kozen ervoor om hen rustig te laten starten. Na ruim 2,5 jaar had ik eindelijk weer eens wat tijd voor mezelf, wat een verademing! Onze jongens zijn nooit naar een crèche geweest. Deze zomer worden ze 4, en ze gingen nog nooit ergens logeren. En wij hebben géén goede slapers, laat dat duidelijk zijn. De nachten dat we niet voor hen uit bed moeten, zijn zeldzaam. 

Mijn man lijkt er, gelukkig, niet zó veel last van te hebben. Regelmatig hoor ik hem door de babyfoon foeteren dat het nu eindelijk eens gedaan moet zijn met roepen om hun tut en ze hem zelf moeten beginnen zoeken, maar hey, in de donkerste uren van de nacht is het normaal dat je wat korter van stof bent. 

Zelf zit ik helaas weer op een punt dat het stilaan allemaal teveel lijkt te worden. Ik word weer wat vaker wakker met hoofdpijn, mijn rug en schouders doen weer wat lastiger. De laatste twee dagen lijkt het alsof mijn hoofd vol watten zit. Iets met teveel hooi op mijn vork nemen denk ik. Het liefst van al, zou ik even uitchecken van alles. Thuis en op het werk even een afwezigheidsassistent instellen en zeggen: ik ben er een weekje tussenuit, voor dringende gevallen kan je contact opnemen met mijn collega’s of mijn man op de volgende nummers… En daarna ergens de voetjes omhoog kunnen leggen. Een cava, wat hapjes en Netflix erbij. Urenlang in een warm bad kunnen liggen en daarna nog drie keer zo lang in bed liggen. Geen gezeur om koekjes, drinken of vragen van de boekhouding die ik niet eens begrijp. Efkes volledige rust. Geef toe, ’t zou schoon zijn he.  

Maar helaas pindakaas, ik denk niet dat ik m’n man warm krijg voor het idee. Kan ik hem niet eens kwalijk nemen, want andersom zou het ook niet waar zijn. Ge zou me kunnen bijeen vegen, moest ik er een week lang alleen voor staan. Het budget om mij een week lang te gaan herbronnen bij Nooz ontbreekt me ook. Misschien toch nog maar eens meedoen met de Lotto. 

Voor nu ploeteren we voort en doen we wat we kunnen. Ik probeer mezelf niet meer schuldig te voelen dat er spaghettisaus uit de vriezer werd gehaald en het dus simpel en makkelijk eten wordt vanavond. (Ooit heb ik die saus vers gemaakt, dus dat zijn toch een paar bonuspunten he.) Stiekem hoop ik dit binnen een jaar opnieuw te lezen en te kunnen denken: nu is het toch allemaal een stuk makkelijker. Want dat is het wel. Als je dit leest tijdens de zoveelste nachtvoeding of kolfsessie, weet dan dat het beter wordt. 

Dat mijn energiepeil even in het rood staat, heeft niet enkel met mijn tweeling te maken. Integendeel. Er is niets beter dan na een zware dag thuiskomen van het werk en buiten al de schaterlach van je twee bengels te horen. Zo’n week uitchecken klinkt hemels, maar ik ben redelijk zeker dat ik na een dag alweer thuis zou staan omdat ik hen niet kan missen. 

#twinmom ?

0 Reacties

Ch-ch-changes 

Ken je dat verhaal van dat meisje (mag je dat nog zeggen als je 32 bent..?) die vol goede moed begon te bloggen en het na enkele weken alweer liet afweten? Ik ook niet *ahem* 

Niet dat ik het beu was, maar op een of andere manier kwam het er niet meer van. Iets met te hoge eisen aan mezelf stellen, teveel twijfelen aan mijn “concept”,… Ik ben te perfectionistisch ingesteld en maak mezelf veel te druk in wat anderen van me zullen denken. (En ja, ik weet dat dat laatste compleet belachelijk is, maar ’t is nu eenmaal zo.) Dat blijkt een slechte combinatie als je wil gaan bloggen. Het is ook de reden dat niemand weet dat ik (af en toe) blog. Ik maak geen reclame voor mezelf. Ben er uren mee bezig geweest om ervoor te zorgen dat mijn social media accounts op geen enkele manier terug te linken zijn naar mijn privé accounts. (Ik hoop dat het gelukt is.) En daarom dus ook geen foto’s van mijzelf of mijn kinderen. 

Ik mis het wel, af en toe een stukje van mezelf op tinternet te smijten. Ik betrap mezelf héél vaak op de gedachte dat iets leuk zou zijn om over te schrijven. Maar alleen maar producten reviewen, dat is misschien wat veel van ’t goede. Ik besef dat het niet evident is om te geloven dat ik op geen enkele manier gesponsord werd/word. (Maar toch is het zo, met slechts een 30tal volgers op instagram ben ik onzichtbaar voor pr-bureaus. ?) Ik wil er dus iets bij doen, maar ben er nog niet helemaal uit wat dat dan moet zijn. Het belooft dus een mishmash van vanalles en nog wat te gaan worden. Als dat jouw ding niet is, mijn excuses, maar het is wel het mijne. Minder proberen om alles van in het begin perfect te doen. Mezelf minder zorgen maken om wat anderen van me denken. Mezelf uitleven in mijn eigen speeltuintje op het internet. Af en toe nog schrijven over producten die je leven makkelijker maken of waar ik écht enthousiast over ben (Hallo Ecobello! ??) , en verder over wat ik maar leuk vind. 

Hope you like it (‘cause I do)! 

0 Reacties

Windpokken in’t kwadraat 

Mannekes, de windpokken… Wat voor een vorte ziekte is dat eigenlijk?

De week voor de krokusvakantie veranderde de rug van mijn eerstgeborene plots in een maanlandschap, inclusief kraters. Foto ge-appt naar m’n zus, die was duidelijk: “Ge hebt prijs!”. In plaats van een weekendje weg, werd het een trip naar de apotheek. De nurofen werd vakkundig verstopt (wegens een absolute no-go bij windpokken!) en de perdolan goed in het zicht gezet.

Ik had op Facebook al horrorverhalen gelezen (inclusief beeldmateriaal ?) en verwachtte me dus aan het ergste. Ondertussen is nr. 1 er al ruim een week vanaf (als je de 7 dikke korsten op zijn rug niet meer meetelt) en nu we daardoor zijn, kan ik zeggen dat het al bij al nog meeviel. Toen hij er middenin zat, vond ik dat niet. Op zijn piek duurde het ruim vier uur voor hij eindelijk de slaap kon vatten.  Dikke miserie was dat!

Maar het ergste moest blijkbaar nog komen. Echt jong, die twee van ons doen ALLES samen. Als er eentje ziek is, krijgen we van de huisarts automatisch al een voorschrift voor de tweede mee: “Voor als hij het overmorgen ook heeft.”. Maar de windpokken, die kregen ze elk apart, met 14 dagen ertussen. Ergens had ik al gelezen dat de tweede het meestal erger heeft en ik kan u vertellen dat dat niet gelogen was. Het kind staat VOL. Hij kan amper nog lopen omdat zijn voetzolen vol butsen staan. Plassen doet pijn, ik moet u niet vertellen hoe dat komt.. Twee nachten geleden heeft hij gewoon niet geslapen (en yours truly bijgevolg ook niet). Al chance was het vannacht beter. Als je dit leest terwijl je kind windpokken heeft: dag 5 is de ergste, vanaf dan gaat het meestal beter. Dat was hier ook zo. Het is een fase.

In the meantime, als je erin zit: maak het je kind en jezelf zo comfortabel mogelijk. Een keer wat ongezonder eten, of het poetsen eens overslaan, daar gaat geen haan om kraaien.

De stippen kan je best eerst ontsmetten (met een kleurloos product), daarna insmeren met cytelium.  Voor de jeuk kan je fenistil druppels gebruiken. En zoals gezegd: géén ibuprofen (nurofen), wel paracetamol (perdolan). Bij onze ‘oudste’ volstond dit. Voor nr. 2 hebben we stijfsel in huis gehaald (o.a. bij Delhaize en Colruyt te vinden, een blauwe doos van Rémy) om in bad te doen. Het zou helpen om de boel uit te drogen en ik heb de indruk dat het toch deugd doet, gezien hij er nu zelf ook om vraagt.

En voor jezelf misschien een goei fles wijn en wat hapjes, zodat je ’s avonds hopelijk wat kan ontspannen. De mijne staan alvast klaar voor vanavond.. ?

0 Reacties

Wat zit er in mijn sjakos?

Hoi! Zoals je misschien al gemerkt hebt, is het mijn bedoeling om elke zaterdag een review online te zetten. Afgelopen zaterdag is me dat voor het eerst niet gelukt. Ik sukkelde met een enorme verkoudheid en had even nergens zin in. Maar: om het goed te maken, krijgen jullie vandaag een tussendoortje en laat ik jullie zien want er in mijn sjakos zit.

0 Reacties

11 days and counting

Wie mij volgt op instagram heeft waarschijnlijk al gemerkt dat ik het ineens in mijn staar heb gekregen om veel te beginnen sporten. Ik begrijp zelf niet goed waar het ineens vandaan komt. Oké ja, ik kocht van de zomer een crosstrainer, omdat ik het van mezelf schandalig vond dat ik 0,0 conditie had. Tot nu toe ging ik er braafjes drie keer per week op staan, meestal vergezeld door Evi en haar start to run podcasts.

Tot ik vorige week de “Bikini Body Guide” van Kayla Itsines weer eens tegenkwam. Ik weet dat ik er vroeger al wel eens over gelezen had en het toen goe zot vond om jezelf elke dag in het zweet te gaan werken. Drie keer raden wie ondertussen 11 DAGEN NA ELKAAR gesport heeft? ELF DAGEN! Ja, ik stoef er even mee, want dat is een unicum in mijn 32-jarig bestaan. De kans zit er dik in dat zo’n periode nooit nog terugkomt, dus ik geniet ervan zolang het duurt. (Al is genieten soms relatief, als blijkt dat je fysiek amper in staat bent een burpee te doen, laat staan 12 na elkaar…)

Als je meer wil weten over BBG dan verwijs ik je graag naar de website van Kayla Itsines of haar app. Het komt er op neer dat je 3x per week een krachttraining doet (waarin je 4 x 7 minuten een reeks oefeningen uitvoert) en daarnaast 3x per week aan cardio doet (zowel met een laag als hoog interval). Voor wie niet in shape is, is er een soort voorprogramma van vier weken om wat conditie en kracht op te bouwen.

Kayla schat me nogal hoog in, want zelfs de eerste reeks oefeningen was véél te zwaar voor mij (of ik ben een watje, dat kan ook). Ik cheat dus een beetje en heb haar programma aangepast tot een minder extreme versie, zodat ik de dag na de krachttraining nog gewoon uit bed kan stappen… In plaats van 4 x 7 minuten te trainen, doe ik 2 x 7 minuten, en dat is soms al moeilijk.

Ondertussen zou ik misschien al iets meer kunnen, maar ik heb enorm veel schrik om mezelf te forceren. Ik hoor je al denken dat ik me moet laten begeleiden door een professional en in feite heb je gelijk. Ware het niet dat ik een tiental jaar geleden geopereerd werd aan mijn rug, waarbij een groot deel van mijn wervels werden vast gezet. Ik kwam nog geen specialist tegen die me meer kon zeggen dan “je moet zelf aanvoelen hoe ver je kan gaan”. Kinesisten genoeg die een scoliosefusie bijna enkel kennen uit hun studieboeken en wiens kin soms tot op de grond valt wanneer ik hen zeg dat ik van D4 tot L4 een fusie heb. Dus wat dat betreft, ben ik op mezelf aangewezen en is het zoeken hoe ver ik kan gaan. Als je tips hebt, ik hoor het graag!

0 Reacties
Sluit Menu