De laatste

Vragenlijstjes: you love ‘m or you hate them. Ik behoor tot de eerste categorie. Toen ik nog in het middelbaar zat, stuurden mijn vriendinnen en ik elkaar regelmatig mails met daarin vragenlijstjes die we dan ingevuld terug stuurden. Gelukkig zijn we daar ondertussen van afgestapt, maar ik vind het stiekem toch nog wel plezant om er af en toe eentje online te zwieren. En doe gerust mee: the more the merrier!

de laatste

Of, zoals ik zou zeggen: de leste

Keer gehuild:  enkele dagen geleden bij de meest recente aflevering van Spitsbroers op VTM.

Gerecht klaar gemaakt: puree met bloemkool en Kombino’s.

Boek gelezen: eentje over bachbloesems, in de hoop om mijn kinderen hun probleem op te lossen. (Tot dusver niet.)

Bezochte website: de webmail die bij mijn gloednieuwe domeinnaam hoort.

Keer boos geworden: toen mijn oudste in al zijn zottigheid in mijn gezicht spuwde. I kid you not!

Film of serie gekeken: een aflevering van Orphan Black op Netflix (topserie trouwens!)

Keer gelachen: tijdens een aflevering van De Slimste Mens, denk ik.

Persoon die je belde: mijn moeder, om iets af te spreken voor de kinderen.

Sms ontvangen: “Ja, die doen dat altijd.” , van mijn man. Ik had hem gevraagd of het normaal is of de lampjes van de modem flikkeren. Blijkbaar deden ze dat altijd al.

App gestuurd: “Ja, maar ik denk wel dat ze terug gaan ze.“. Letterlijk 2 seconden geleden, alweer naar mijn moeder, in verband met de kinderen.

Foto die je nam: eentje van mijn ontbijt, omdat ik er misschien een blogpost over wil schrijven.

Gekocht in de winkel: niet in de winkel maar wel “fysiek”, wafeltjes van de lokale marine jeugd, die ze hier aan de deur kwamen verkopen.

Gekocht op het internet: bh’s, en ze passen nog ook!

Waar je spijt van had: dat ik niet eerder met onze oudste naar de kinderarts was gegaan. Dan had hij misschien niet opgenomen moeten worden in het ziekenhuis. Dat weten we weer voor in’t vervolg.

Verplaatsing: vanochtend om de kinderen naar school te brengen.

0 Reacties

Sudoku

Het moet al enkele jaren geleden zijn dat ik er nog eens eentje invulde. Zéker van voor ons jongens er waren. Maar toen werd mijn oudste opgenomen in het ziekenhuis en moesten er ineens heel wat uren gedood worden. Vaak in stilte, wanneer hij eindelijk zijn oogjes nog eens kon sluiten om wat te dutten.

Eerder die week was ik bij het typische ziekenhuis-winkeltje wat tijdschriften gaan halen. (Kleine tip: koop nooit zo’n pakket met 2 tijdschriften voor 5 euro, want 90% van de celebnieuwtjes lees je dubbel.) Ik lees behoorlijk snel, dus na enkele uren waren de tijdschriften uitgelezen en restten me enkel nog de pagina’s met puzzels.

Blijkt dat zo’n ziekenhuisopname toch wel onder je vel kruipt. De woordzoeker lukte me nog vrij goed, maar de sudoku liet zich wat moeilijker oplossen. Het duurde me allemaal veel te lang en het ging absoluut niet vlot. Toen ik een fout ontdekte, gaf ik het op.

Ik kan nogal streng zijn voor mezelf, en beloofde mezelf dus dat ik toch minstens één van die krengen zou oplossen. Zeg nu zelf, als je dag in dag uit met cijfers werkt, is het nogal triest dat je je meerdere moet erkennen in een stom puzzeltje. Ge raadt het al, ook de sudoku van het tweede magazine gooide ik na verloop van tijd aan de kant.

Ondertussen is onze zoon thuis en slaapt iedereen weer in zijn eigen bed, hallelujah! Ik hoef me geen zorgen meer te maken over zijn herstel, maar die puzzels jong, die bleven me toch achtervolgen. Dus gaf ik mezelf twee nachten om bij te slapen, een extra kop koffie (vaarwel, goede voornemens ) en derde keer goede keer: ik loste een sudoku op! Zonder naar de oplossing te kijken, trouwens! Eerlijkheidshalve moet ik er wel bij zeggen dat ik hem niet nagekeken heb. Het is dus niet uitgesloten dat er toch nog een fout in staat. Maar het betreffende tijdschrift ligt ondertussen bij het oud papier en ik houd mezelf voor dat hij juist was. Ik kan het nog terug! Kwestie van een beetje lief te zijn voor mezelf 😉 !

0 Reacties

Ik drink thee.

Sinds kort, that is. Ik had thuis al wel een klein voorraadje thee in huis, maar tot voor kort was koffie mijn grootste liefde. Vroeger dronk ik het enkel op het werk, maar sinds ik kinderen heb die ons ’s nachts nog steeds wakker maken, had ik elke dag mijn portie cafeïne nodig. Een portie die almaar groter werd. Het is meerdere keren voorgevallen dat mijn collega rond de middag een fles water op mijn bureau neerzette, als teken dat ik die voormiddag enkel nog maar koffie op had. Uit grote mokken natuurlijk, en hoewel ik het nooit echt geteld heb, denk ik dat ik niet overdrijf als ik zeg dat er dat op een werkdag soms wel zes konden zijn, zonder probleem. Een andere collega van me wordt hyper vanaf haar tweede tas, maar ik niet. Koffie had geen effect op me, of dat dacht ik toch.

Ik ben al langer bezig om gezonder te leven en te eten, vooral omdat ik eindelijk eens van het vetrandje op mijn buik zou af willen. Toen ik zondag aan het surfen was, stootte ik op het rain-dieet, ontwikkeld door Rainpharma. Gedurende een week of twee overleef je voor het grootste deel op shakes, aangevuld met porties groenten, waardoor je in een recordtempo gewicht verliest. (Daarna gaat het dieet over op het aanleren van gezonde eetgewoontes.) Die eerste periode leef je dus op shakes en water, geen koffie. Omdat ik zo’n shake al in huis heb (review hier), wilde ik me wel eens aan een light variant hiervan wagen: ’s ochtends een shake, geen koffie en de rest van de dag zo gezond mogelijk eten.

Omdat ik zondag al een koffie op had (#ochtendritueel), begon ik er maandag écht aan. In plaats van een Dolce Gusto, brouwde ik een potje thee en nam zelfs een thermos mee naar het werk. Ondertussen zijn we vrijdag en terwijl ik dit typ, zit yours truly een tasje thee te drinken. Niet van harte, want ondertussen mis ik mijn koffie wel, maar ik wil het toch minstens een week volhouden.

Wat heb ik geleerd, uit 5 dagen zonder koffie:

  • Ze liegen niet wanneer ze zeggen dat je afkickverschijnselen gaat hebben! Zowel dinsdag als woensdag werd ik geveld door een migraine van jewelste. Gelukkig pas ’s avonds, maar oh boy, ze waren heftig.
  • Het is makkelijk vol te houden wanneer je vieze koffie op je werk hebt. Ja, ik dronk dat spul met liters terwijl ik het eigenlijk niet eens lekker vond. Uit gewoonte, denk ik.
  • Het gaat me (meestal) gewoon om het drinken van iets warms. Op het werk maakt het me dus blijkbaar weinig uit of dat nu koffie of thee is.
  • Het ritueel van thee maken vind ik fantastisch. Ik kocht onlangs een theepot bij Ikea en ben blij als een kind wanneer ik weer kan beginnen brouwen.
  • Last but not least: ik slaap véél beter. Echt, ik dacht dat ik totaal geen last had van het feit dat ik zoveel koffie dronk. Maar sinds ik het niet meer drink, slaap ik veel dieper. De bewijzen zijn er, want mijn trouwe fitbit meet dagelijks (nachtelijks?) hoeveel ik slaap. Nu ben ik altijd al een lichte slaper geweest en ik haal op 1 nacht tijd makkelijk een uur “onrustige slaap”. De blokken waarin ik vast slaap waren in het koffie-tijdperk zelden langer dan 2 uur. Vannacht haalde ik met gemak een blok van 2u30 en eentje van net geen 2u. Ik voel me nog niet echt veel uitgeruster (maar ik ben al-tijd-moe), maar merk zelf ook wel dat ik ’s nachts minder vaak wakker wordt en ook veel sneller in slaap val. Bovendien ben ik door de week vaak al om 6u wakker (dank u zoontjes) en ben ik iemand die gewoon veel slaap nodig heeft.

Het stoppen met koffie was een impulsieve beslissing, maar wel eentje die voor een groot deel gaat blijven hangen, denk ik. Koffie helemaal opgeven zal me waarschijnlijk niet lukken, dat hoeft hopelijk ook niet. Zoals ik het nu zie ga ik vanaf volgende maandag gewoon weer genieten van mijn cappuccino, maar dan enkel thuis en met mate. Dat vieze spul op mijn werk, ga ik proberen inruilen voor thee: lekkerder en gezonder. Nu maar hopen dat ik even goed blijf slapen als ik weer aan de koffie ga…

Hoe zit het met jullie? Zijn jullie ook zo verslaafd als ik? Heb ik je kunnen motiveren om zelf eens een weekje zonder te gaan?

3 Reacties

Mijn kinderen willen niet gaan.

Mijn hoofd loopt meestal over van de ideeën en dus heb ik altijd wel een lijstje van onderwerpen waarover ik nog zou willen bloggen. De stoelgang van mijn kinderen werd in vier jaar tijd op geen enkel lijstje genoteerd, tot nu. Mijn excuses aan de gevoelige zielen, maar het moet me van het hart: onze tweeling is geconstipeerd.

We hadden het zo mooi uitgestippeld… Onze zoontjes mochten na de krokusvakantie starten op school. Toen de drukte van de feestdagen gepasseerd was, begonnen wij met de potjestraining. Ik zag daar enorm tegenop, had me op diverse horrorscenario’s voorbereid, maar al bij al viel het goed mee. Ons kinders waren proper toen ze op 15 februari naar de instapklas mochten.

Vorig schooljaar, in de eerste kleuterklas, begon de miserie, al hadden we dat toen eigenlijk nog niet door. L, onze “oudste”, kwam vaker en vaker thuis met een vuil broekje in zijn tas. Heel dikwijls ging het dan maar over een klein streepje, dus ik maakte me daar niet direct zorgen over. Niemand gaat toch graag naar het toilet op school? Ik wist dat hij er altijd wat tijd voor nodig had, en in een kleuterklasje moet het toch dikwijls ook snel gaan he. Dus ja, die vuile broekjes namen we voor lief. Tot we merkten dat hij het wel vaker begon op te houden, en niet wilde gaan uit schrik dat het pijn zou doen (vicieuze cirkel, anyone?). Ik herinner me nog dat ik op een zaterdag om tien voor twaalf (letterlijk) naar de apotheek ging, op zoek naar iets om hem te helpen. Het was op dat moment een kleine week geleden dat hij nog gegaan was. Een lavement haalde echter niks uit (buiten een hoop gehuil en miserie, dus ge begrijpt dat we daar ondertussen dik spijt van hebben), dus wij naar de kinderarts waar hij Forlax-zakjes voorgeschreven kreeg. Eén a twee zakjes per dag om de boel wat zachter te maken en daarmee zou het opgelost moeten zijn.

Maar jongens toch, wat waren we mis. Deze zomervakantie stond grotendeels in het teken van vuile broeken, de ene na de andere. Bij beide kinderen. Ik ben niet zo sadistisch om echt de tel te gaan bijhouden, maar ik overdrijf zeker niet als ik zeg dat er op sommige dagen minstens 10 kaka-broeken het wasmachine in vliegen.

Ik geef het toe, ik heb mijn kop te lang in het zand gestoken. Hadden we het probleem sneller aangepakt, dan hadden we nu misschien niet met de miserie gezeten. Maar zo’n dingen beginnen klein en voor ge het weet zit ge tot aan uw oren in de shit. (Pun intended.)

Ondertussen hebben we vanalles geprobeerd. De Forlax zakjes werden opnieuw aangesleept, maar met weinig resultaat. Dokter Google werd geconsulteerd (ik weet het, don’t lecture me!) en we waren het er over eens dat ze waarschijnlijk geconstipeerd waren en de vuile broeken de zogenaamde “overloopdiarree” waren. Waar ze niet aan kunnen doen en dan helpt het dus niet als je boos wordt. Proberen we sindsdien dus niet meer te worden.

Dr. G. zei ook nog dat we eerst de verstopping moesten verhelpen. Dus bibi weeral naar de apotheek waar ik terecht kwam bij een lome jobstudent, die de gevraagde laxeerdruppels niet kon vinden. Dus werd er iemand anders bijgeroepen en die vond het toch wel drastisch om zoiets te geven blablabla. (Dit was dezelfde apotheek die me enkele maanden eerder zélf voorstelden om mijn kind een lavement te geven, just sayin’.)  Ik voelde me de slechtste moeder ooit toen ik terug naar huis reed. We hebben dan toch maar doorgezet en ’s avonds zoals voorgeschreven de druppels gegeven, er slecht van geslapen, en de volgende ochtend… N I K S. Die krengen deden N I K S…

Na een zoveelste zoektocht op tinternet kwam ik uit bij Hépar water. Daar zit veel magnesium in, wat op zijn beurt de stoelgang bevordert. Makkelijker te geven dan medicatie en dus werden enkele liters water ingeslagen. Naar mijn aanvoelen werkte het beter dan de Forlax, maar niet voldoende want naast de stoelgang, bleven ook de vuile broeken komen.

Ondertussen hebben we er een eerste bezoek aan de osteopaat op zitten, aangezien ik bijna zeker ben dat het in hun hoofd zit. Ze proberen niet eens om kaka te doen. Soms zelfs met het excuus dat “mijn moeite op is”.

Zoals bij ons jongens te verwachten was, hebben ze beiden ontroostbaar gehuild bij de osteo. Het was een stressvol uur voor alle aanwezigen… De dag nadien produceerde L wel een drolletje (zonder veel moeite – hoera!), maar nadien ook nog enkele vuile broeken (boehh!). Bij F nog steeds niets te zien wat op deftige stoelgang lijkt. We blijven proberen…

Wie een gouden tip heeft… Shoot!

0 Reacties

Currently happening #1

Volgens mij zei ik het al ergens in mijn “about” pagina: ik ben helaas niet altijd even goed in het volhouden van dingen. Het is dan ook geen wonder dat er van mijn grootse blogplan-voor-de-zomervakantie zo goed als niks in huis is gekomen. Excuse me!

De goesting om te schrijven blijft wel, en dus proberen we het ne keer op een andere manier, met een rubriekje dat minder tijdsgebonden is. Met dank aan Kelly van Tales From The Crib voor de inspiratie!

Op zoek naar: een goede concealer om de gigantische donkerblauwe kringen onder mijn ogen weg te werken. Mijn slaappatroon is kapot, ik zweer het u. Mijn kinderen zijn deze zomer 4 geworden, wat helaas ook wil zeggen dat ik al minstens even lang slechte nachten heb. Want nee, echt doorslapen doen ze nog steeds niet. Elke nacht wordt er meerdere keren geroepen: om te plassen, te drinken, of gewoon zomaar. Tel daar het gesnurk van manlief nog bij, plus het feit dat ik een lichte slaper ben en ge zult er u wel iets bij kunnen voorstellen zeker?

Lezen: alles over constipatie bij kleuters, unfortunately. Misschien moet ik er een aparte post aan wijden want miljaar seg, we hebben al veel geprobeerd en zonder resultaat. Een mens wordt er moedeloos van. (“Funny” side note: het typen van deze alinea werd alweer onderbroken door een “mama er zit kaka in mijn broek”. Wie heeft de gouden tip voor mij?

Proberen: om terug in shape te geraken en de vakantiekilo’s kwijt te spelen. Vooral omdat ik ondertussen wel heb ondervonden dat ik me beter voel (en minder pijn heb!) als ik sport. Ik heb al zolang als ik weet een irritant vetrolletje onder mijn navel dat maar niet weg wil, dus ik heb me er ergens wel bij neergelegd dat ik nooit een panlat zal zijn. Te meer omdat ik met mijn titanium ruggengraat niet full out kan gaan bij het sporten (ik weet het, ge zou denken van wel maar al dat metaalwerk wil alleen maar zeggen dat ik nog voorzichtiger moet zijn). Gewoon fit en gezond zijn, daar zou ik al heel blij mee zijn.

Uitkijken naar: onze oprit die af is. Gedaan met de vuiligheid binnen, geen modderige schoenen meer als het regent en zand in mijn pumps als het droog is. Nog een dag of 2 en het is zover, want op het eigenste moment zit er een zongebruinde spierbundel voor mijn raam de klinkers te leggen. Het klinkt idyllischer dan het is zenne 😉 .

Genieten van: yoga. Sinds kort doe ik af en toe een sessie via een youtube kanaal en ik moet toegeven dat het me deugd doet. Ik was al lang aan het overwegen om lessen te gaan volgen, maar met mijn rug is dat geen evidentie* en zoals ik hierboven al zei, ik ben niet goed in dingen volhouden. Dus kocht ik mij een goei dikke yogamat en die rol ik uit wanneer het mij uitkomt.
* Het is perfect mogelijk om yoga te doen, ook als je een rugfusie hebt zoals ik. Veel oefeningen zul je wel moeten aanpassen naar je eigen mogelijkheden en niet alle instructeurs zijn voldoende op de hoogte van mijn situatie om me goed te kunnen begeleiden. Ik heb al genoeg “professionals” ontmoet die nog nooit iemand met “een rug gelijk gij” gezien hebben, dus ik vertrouw momenteel liever op mijn eigen inschattingsvermogen (als ervaringsdeskundige) dan op dat van iemand die er geen kaas van gegeten heeft.

Waar zijn jullie ondertussen mee bezig? Ik hoor het graag!

0 Reacties
Sluit Menu