As we speak #2

Mijn leven is verre van interessant genoeg voor weekoverzichten, maar af en toe een update als deze ligt me dan weer wel. Jullie weten ondertussen waar ik de mosterd haal.

Lezen

Vorig jaar deed ik een Goodreads challenge en las ik meer dan 50 boeken. Voor 2019 heb ik mezelf geen doelen opgelegd, toch niet wat lezen betreft. Een tijdje geleden begon ik wel in ‘Een klein leven’. Ik had er al veel over gehoord, via verschillende wegen en nu ik hem eindelijk op mijn Kobo heb, ben ik er in begonnen. Het begin viel me wat tegen (ik heb het altijd lastig als er teveel verschillende personages ineens zijn), maar ondertussen zit ik wel in het verhaal. En lees ik let een klein hartje, want voor zover ik hoorde, gaat er nog veel gebeuren.

Eten

Zo gezond mogelijk en met veel proteïnen. ‘S ochtends en ’s middags lukt me dat wel, maar ’s avonds ga ik dikwijls de mist in omdat onze kinderen niet superveel lusten en ik niet altijd zin heb om verschillende gerechten te maken. Maar ik doe mijn best, en dat is goed genoeg. Elke kilo minder betekent ook vier keer minder druk op mijn rug, en dat is een goede motivatie.

Bewegen

Sinds vandaag, na een pauze van twee maanden of zo? Ik had het er gisteren nog over met iemand die er superveel vanaf weet, en ik heb me voorgenomen op eindelijk eens mijn eigen ritme en lichaam te volgen. In het verleden volgde ik meestal BBG van Kayla Itsines, maar zelfs het ‘voorprogramma’ voor beginners is me te zwaar. En ik haat burpees en oefeningen met springen (wat ze bijna allemaal zijn).

Nu heb ik een boekje gedownload met een stuk of 50 trainingen, waarvan ik er 2 à 3 per week ga proberen doen. De eerste duurde ‘maar’ een kwartier, maar na zo’n lange pauze was dat misschien ook wel nodig. Op deze manier ga ik er langer over doen, maar mijn kans op blessures wordt ook kleiner. En ’t is geen wedstrijd. Ik wil gewoon sterker (en slanker ja, dat ook) worden en minder last hebben van pijn. Voor mij geen 12 weken programma’s meer die me een spectaculaire voor en na beloven. Helaas werkt mijn lichaam zo niet.

Kijken

Tijdens mijn platte rust in februari keek ik heel veel Netflix, nu kijk ik vooral weer gewone tv. Ik kijk vooral uit naar De Mol en Blind Getrouwd (en de nieuwe afleveringen van Greys). Temptation kijken we nog bij gebrek aan beters, maar eigenlijk is dat tijdverspilling.

Bargoens volg ik ook, maar eigenlijk enkel voor Stig Broeckx. Zoveel respect voor die kerel! Ongelooflijk hoeveel vechtlust die heeft en hoe positief hij blijft. Daar kan ik nog heel veel van leren.

Maken

Naast plannen voor mijn blog, heb ik (voor de zoveelste keer) nog eens een haakprojectje opgepakt. Een zomersjaal, waar ik denk ik al twee zomers aan bezig ben en die waarschijnlijk pas tegen volgende zomer echt klaar zal zijn. Och ja, we hebben tijd. En hij gaat schoon zijn!

0 Reacties

Waarom ik ‘alles is normaal’ geen goed nieuws vind.

Waarschuwing: dit wordt een zaag- en klaagpost. Als je er geen zin in hebt: ’t is nu de moment om weg te klikken. Ik neem het u niet kwalijk.

Voor ik van wal steek, geef ik je een kleine voorgeschiedenis. Februari vorig jaar had ik weer veel last van hoofdpijn, veroorzaakt door een extreem gespannen trapeziusspier (dat is diegene rond je schouderblad). Uit voorgaande periodes van klachten wist ik dat kiné of osteopathie niet (genoeg) helpt. De huisarts schreef me een week thuis en stuurde me door naar de fysische geneeskunde. Via die weg volgde ik een revalidatieprogramma voor mijn nek. (Haatte het, hielp uiteindelijk ook niet.) Nadien volgde nog een botscintigrafie waar eigenlijk niks abnormaals op te zien was, buiten een onverklaarbaar ‘letsel’ op mijn heup, waar ik tot dan toe geen last van had. Tot zover mijn traject daar.

Half januari sta ik ineens op met immense pijn in mijn rechterlies. Ik ben niet kleinzerig, maar kon amper op mijn been steunen. Geen enkele pijnstiller hielp. De dag nadien kon ik al terug stappen (strompelen) en de pijn verschoof zich naar de buitenkant en achterkant van mijn heup.

Terugdenkende aan dat ‘letsel’ ben ik dan toch maar eens naar de huisarts gegaan. Een echo, RX en uiteindelijk een MRI later bleek dat ik een discusbulging heb. Een soort voorloper van een hernia, op één van de paar vrije wervels die ik nog in mijn onderrug heb. Ge kunt u voorstellen dat ik daar niet blij mee was. Ik moest twee weken platte rust houden en een afspraak maken voor een EMG, een zenuwonderzoek. Ondertussen had ik met de regelmaat van de klok een slapend gevoel in mijn benen, armen en soms zelfs in mijn onderrug. Waar ik enorm ongerust over was, gezien ze mij daar na mijn rugoperatie voor waarschuwden.

Ondertussen zijn we een paar weken verder. Ik ben terug aan het werken maar hoe meer dagen ik werk, hoe minder pijnstillers er hier in huis over blijven. Vind ik niet leuk. Mijn benen slapen bijna niet meer, maar ik heb ondertussen ook al verschillende weken niks van sport kunnen/mogen doen, wat dan weer slecht is voor de spieren die mijn rug zouden moeten ondersteunen. Mijn onderrug doet elke dag pijn en ik weet niet of het door de discus of het gebrek aan intern corset (spieren) komt. Ik heb wel een excuus om weer met mijn zwangerschapskussen te slapen, dat wel. (Silver lining en al..)

Mijn zenuwonderzoek was normaal. Dat is goed nieuws, er is geen schade. Maar toch ben ik in tranen terug naar huis gereden. Want als er niks is, is er ook geen oplossing. ‘Alles’ is normaal, maar ik vind het niet normaal dat ik elke dag (zware) pijnstillers nodig heb om te functioneren.

Over een paar dagen ga ik dit wel kunnen plaatsen. Er zijn veel ergere dingen dan dit. Anderzijds zijn dit soort klachten al jaren aanwezig bij mij: pijnlijke, beperkende maar blijkbaar ook ‘niet diagnostiseerbare’ klachten waar geen enkele arts echt raad mee weet. Een paar jaar terug had ik stekende pijnen in mijn schouderblad en had ik daar tintelingen. Hebben ze nooit iets aan kunnen doen. Mijn trapezius krijgt niemand nog normaal. En nu weer dit. (Als er iemand zich moedig genoeg voelt om mijn ‘case’ te bekijken: contacteer me gerust!)

Mijn Headspace zei me vandaag: als er spanning is in het lichaam, sta het dan toe om aanwezig te zijn, wetende dat dat onderdeel is van het los te laten.

Dus vandaag laat ik het maar zijn zoals het is, dit zal ook wel weer over gaan. Stiekem ben ik dan gewoon kei goed bezig, als ik mijn app mag geloven. 😜

En merci, als je alles gelezen hebt! ❤️

0 Reacties

Het is een fase #1

Als je kinderen hebt, dan hoeft mijn titel geen verdere uitleg. Voor kinderloze lezers: je kan werkelijk elk gedrag van een kind uitleggen met “het is een fase”. Het wordt meestal gebruikt van de ene ouder tot de andere, bij wijze van troost wanneer de tegenpartij het eventjes niet meer ziet zitten en genoeg heeft van de kuren van hun kroost. Bijvoorbeeld: slecht slapen, slecht eten, koppig zijn, …

Is het dan allemaal zever, bestaan ambetante fases niet? Nee hoor, want uit eigen ervaring hebben we al meegemaakt dat sommige zaken gewoon tijd nodig hebben. Ergens ben ik blij dat ik in het verleden al eens schreef over iets wat achteraf bekeken een fase bleek te zijn.

Flashback naar de zomer van 2017

Bijna twee jaar geleden schreef ik dit. De situatie was op dat moment zo geëscaleerd dat geen van beide kinderen nog op een normale manier naar het grote toilet kon gaan. Ik herinner me nog heel goed hoe diep we toen zaten en hoe radeloos we op den duur werden omdat niks scheen te helpen.

Nu ik het stuk zelf terug lees, verbaas ik me er over dat we het zo lang hebben laten aanslepen. Anderzijds besef ik ook dat het probleem niet vanaf dag 1 zo groot was. Zo’n dingen komen geleidelijk aan en eens je doorhebt dat er een probleem is, is het dikwijls al moeilijk om de situatie om te keren.

Eind goed, al goed?

Ons probleem is opgelost geraakt, al heeft het nog tot oktober van dat jaar geduurd. Het stomme is dat ik niet eens kan zeggen wat echt gewerkt heeft…

L werd in oktober opgenomen in het ziekenhuis, met een longontsteking. Na enkele dagen voelde hij zich beter (maar was er nog steeds geen stoelgang) en kwam zijn probleem met stoelgang ter sprake tijdens de consultatie van de kinderarts. Ze hebben hem daar een zakje Movicol gegeven en dat leidde al snel tot het gewenste resultaat.

Bij onze thuiskomst is het grote toilet eigenlijk nooit nog een probleem geweest. We hebben nog wel een tijdje Movicol gegeven wanneer we vonden dat hij het nodig had, maar zeker niet meer in de mate zoals het daarvoor was. Stiekem denk ik dat hij een schrik gepakt heeft in het ziekenhuis. Mogelijks hebben we wel eens laten vallen dat hij terug zou moeten, als hij geen moeite deed om stoelgang te maken. (Opvoedkundig is dat wellicht niet het beste advies, maar ik denk dat elke ouder het met me eens is dat zo’n dingen er uit floepen voor je het goed en wel beseft.) In ieder geval, wat er daar ook gebeurd is, zowel L als zijn broer hebben nadien nooit nog echt moeilijk gedaan over hun toiletbezoek.

Pipi kaka humor

Ondertussen zijn die bengels flinke kleuters die in het laatste deel van hun derde kleuterklas zitten. Hoe langer ze naar school gaan, hoe meer vuile en onnozele praat ze bij hebben. Hun humor is ook navenant… helaas.

We zijn vollen bak in de pipi-kaka fase aanbeland. Alles wat ook nog maar een beetje te maken heeft met bovenstaande onderwerpen is hilarisch. Tot grote ergernis van mijzelf. (Ik weet dat dat het niet beter maakt, want onrechtstreeks moedig ik hen op die manier waarschijnlijk aan.) Boeren doen het ook goed, en ik verbaas me regelmatig over de kracht en het volume waarmee sommige exemplaren tevoorschijn komen (al moet ik er nu wel bij zeggen dat ze dat als baby soms ook wel “prachtige” exemplaren ten berde brachten).

Meneer de uil

Ja, mischien is dit allemaal een beetje TMI en wil je het eigenlijk liever niet weten. Ik geef eerlijk toe dat ik dit vooral voor mezelf schrijf, in de hoop er op enkele maanden op terug te kunnen kijken en te kunnen denken “amai, blij dat die fase gepasseerd is!”. Het kan dan ook een ruggensteun zijn voor ouders die op dat moment dezelfde fase (moeten) doormaken met hun kind(eren).

Maar voorlopig zijn wij die horde hier nog niet voorbij, en wordt er nog dagelijks en uit volle borst gezongen over meneer de uil. En niet in de keurige Fabeltjeskrant-versie. *zucht* Al maken we vooruitgang, want gelukkig is het niet meer hun eigen onderbroek die vuil ziet…

0 Reacties

6 dingen die ik ooit wil doen

Er zijn heel wat dingen die ik ooit in mijn leven wil doen. Niet echt een bucketlist, eerder zaken die ik een keer gedaan wil hebben of waarvan ik vind dat ik ze zou moeten doen. Ik ben een gigantische uitstellen, dus de dingen een keer zwart op wit zetten én ze de openbaarheid ingooien, ’t kan misschien helpen om mezelf in gang te zetten.

1. Bloed geven.

Zowel ik als mijn kinderen hebben al eens bloed gekregen, waar we erg dankbaar voor zijn. Bovendien ben ik resus-negatief en hebben ze dat blijkbaar altijd tekort. Sinds een jaar of vijf ben ik geregistreerd stamceldonor, maar bloed geven kwam er dus (nog) niet van.

Eigenlijk ben ik gewoon op zoek naar een compagnon die de eerste keer met me mee gaat. Ik ben niet echt bang van bloed en heb geen fobie voor naalden. Maar toch ging ik ooit bijna tegen de grond toen ik voor mijn operatie een stuk of 8 buisjes moest laten afnemen. En als er 1 ding is wat ik niet wil, is om daar flauw te vallen als ik er helemaal alleen ben.

2. Een boek schrijven.

Schrijven is altijd een soort van hobby geweest. In mijn tienerjaren heb ik uren typend achter de pc doorgebracht, en liefst van al zou ik de nieuwe J.K. Rowling willen worden. Het moet fantastisch zijn om zo goed te kunnen schrijven en je boeken verfilmd zien worden. Het ontbreekt me echter aan doorzettingsvermogen. Ideeën genoeg, maar de tijd nemen om ze uit te werken, da’s iets anders.

(Valt het u op dat ik over talent niets zeg? Wel, als je 50 shades gelezen hebt, dan ben je het hopelijk met me eens dat talent er niet altijd zoveel mee te maken heeft. Ik ben zeker geen stoefer en vind absoluut niet dat ik supergetalenteerd ben, maar ja, ik durf hier wel zeggen dat ik het niveau van E.L. James aankan.)

3. Haar doneren voor Think Pink.

Op zich heb ik wel graag lang haar, alleen doe ik er te weinig mee. Meestal heb ik het los of in een staartje (tegenwoordig vervangen door een knot met een haarstokje, véél beter voor mijn haar). Elke zomer vloek ik dat het warm is. Maar als ik hardop zeg dat de schaar erin gaat, heb ik de dag nadien een geweldig goede haar-dag. #logica

Helaas hebben ze de norm al 2 keer strenger gemaakt sinds ik met dit idee speel, en is er nu minstens 30 centimeter nodig. Nu is mijn haar ondertussen best lang, maar ik zou toch graag nog een staartje kunnen maken. Voorlopig gaat de schaar er dus nog niet in, en ik weet ook niet of het er ooit nog van gaat komen..

4. Alleen op vakantie gaan.

Omwille van twee redenen: ik heb gewoon echt eens nood aan een weekendje voor mezelf, maar vooral omdat het een gigantische stap uit mijn comfort zone zou zijn. Aan de ene kant ga ik het waarschijnlijk vreselijk vinden om er alleen op uit te trekken, maar ik denk dat ik daar zóveel van ga leren!

5. Amerika bezoeken.

Enige voorwaarde: ik ga niet zo lang Trump president is. Los daarvan wil ik er gewoon eens geweest zijn, en liefst nog voor langere tijd want het is daar zo divers… Daarnaast staat Australië ook zeer hoog op dat lijstje, zeker sinds ik het laatste seizoen van Masterchef volgde. Het zal iets zijn voor wanneer mijn budget en mijn kinderen wat groter is / zijn.

6. Mijn wenkbrauwen laten doen bij Brows&Beyond.

Ik volg ze al heel lang op instagram en moet mezelf gewoon echt eens dwingen een afspraak te maken, want ze leveren prachtig werk, én mijn brows kunnen het gebruiken! Het moeten niet altijd supermoeilijke doelen zijn he..

Zijn er dingen die jij ooit echt gedaan wil hebben? Wat helpt jou om er aan te beginnen?

0 Reacties

Goei advies

Je gaat het misschien raar vinden, maar ik lees al eens graag een ‘zelfhulpboek’. Niet dat ik zwaar malcontent ben met mezelf, maar er is altijd ruimte voor verbetering, toch? Anyway, het leek me wel een tof idee om een paar adviezen en inzichten die ik doorheen de jaren heb opgepikt, te delen.

Soms moet je dingen tegen je goesting doen.

Geleerd van Mel Robbins. Iedereen wil vanalles, iedereen heeft dromen, en toch zijn er zoveel mensen die niet het leven leiden dat ze willen. Mel bedacht de 5 seconden regel (niet die waarbij je jezelf toestaat om te eten van de grond) en heeft me doen inzien dat, wanneer je je doelen wil bereiken, soms dingen tegen je zin moet doen. Sporten, bijvoorbeeld. Nooit zin in, maar ik ben achteraf altijd blij dat ik het toch gedaan heb.

If you do what you always did, you get what you always had. Soms eens uit je comfort zone komen en jezelf een push geven om dingen te doen, het werkt echt om dichter bij je doelen te komen.

De weegschaal is dikke zever.

Al enkele jaren ben ik geïnteresseerd in gezonde voeding, sport, … Ik ben bijlange nog niet waar ik zou willen zijn, maar mijn uiteindelijke doel is wel om van mijn buikje af te raken en sterker te worden.

Ik sta nog steeds dagelijks op de weegschaal, maar ik weet heel goed dat dat eigenlijk zinloos is. Zo viel ik sinds begin dit jaar een drietal kilo af, maar we eten wekelijks frieten, ik drink al eens graag een glas wijn,… Die drie kilo? Dat zijn een deel spieren die ik – dankzij verplichte platte rust – ben kwijt geraakt.

Als ik morgen opnieuw mag beginnen met mijn krachttraining, weet je dan wat de weegschaal gaat doen? Stijgen, zoals compleet normaal is, maar wel wreed slecht voor je motivatie, als je niet beseft dat dat getal eigenlijk compleet overbodig is. Op instagram staan foto’s genoeg van mensen die er duidelijker slanker uitzien, en toch meer wegen dan daarvoor. Spieren wegen nu eenmaal meer (en zijn zowat het enige waar je zelf impact op hebt, dus laat die cardio achterwege en begin met gewichten!).

Adem.

De beste remedie tegen stress? Ademen, meer bepaald hartcoherentie. Ik bespaar je de volledige uitleg, maar drie keer per dag gedurende drie minuten ademen volgens een bepaald ritme (3 seconden in, 1 seconde houden en 6 seconden uit) heeft gigantisch veel voordelen. Dat en bewegen, zeker als je zittend werk hebt.

Mediteer

Na lang twijfelen, heb ik me begin dit jaar de Headspace app aangeschaft. Ondertussen heb ik meer dan 50 dagen na elkaar gemediteerd. Wat helemaal niet zo zweverig is als het klinkt en soms ook maar 3 minuten duurt, naargelang hoeveel tijd je er aan wil spenderen.

Ik kocht de app met korting en omdat ik de module rond pijn wilde proberen. Mijn pijn is er nog altijd (al zit ze op een andere plaats dan toen ik startte), maar ik merk wel dat ik rustiger ben, of zo. Als ik vroeger ergens op een bepaald uur moest zijn, dan zat ik in de auto te stressen omdat het weer eens rood was, er een taffelaar voor me reed,… Nu denk ik heel dikwijls ‘je bent onderweg, aan het verkeer kan je niks doen, het is uit uw handen’. (En ik kom zelden ergens te laat.)

Wat is het beste advies dat jij al hoorde? Kan je me nog een goed boek aanraden? Je weet wat te doen!

0 Reacties

The happiness tag

Als je op de wilden bots beslist om 40 dagen na elkaar te bloggen, dan wil dat niet noodzakelijk zeggen dat je 1. inspiratie en 2. tijd hebt om een uitgebreide post te schrijven. Mijn ambitie is wel om een paar “deftige” blogs neer te pennen, maar dat zal nog niet voor vandaag zijn.

Van welk eten word jij blij?

Steppegras. Een biefstuk met een soort Provencaalse saus en een massa kleine frietjes er boven op.

Welke film maakt je vrolijk?

Mag een serie ook? Friends en How I met your mother.

Welk kledingstuk maakt je happy?

Alles wat comfortabel is en er toch een beetje deftig uit ziet.

Van welke beautyproducten word je blij?

Een simpel lijntje oogpotlood in combinatie met mascara doet mijn ogen er ineens een stuk beter uit zien, wat dan weer als afleiding voor die wallen werkt.

Wat is jouw gelukkigste herinnering?

Oei oei, moeilijke vraag. Er springt niet direct één ding uit, om eerlijk te zijn.

Van welke muziek word jij blij?

Van verschillende nummers en stijlen, eigenlijk. Gaande van meezingers (I’m still standing is één van mijn huidige favorieten) tot trance en andere Tomorrowland-tunes. Behalve Avicii, daar word ik tegenwoordig triest van.

Wat doe je op dagen als je jezelf down voelt om weer happy te worden?

Sinds kort: kijken naar een hilarisch filmpje van de boys. Echt videodinges-materiaal, wat me keer op keer tranen van het lachen bezorgt.

Noem drie willekeurige dingen die je ontzettend gelukkig maken.

boeken, het gevoel van propere lakens, een goei warm bad

0 Reacties
Sluit Menu