Scoliose: wat ze mij vooraf niet vertelden.

Juni 2004. Toen was ik 19. Een beetje naïef nog. Onbezorgd, op de een of andere manier? Want die maand ging ik voor het eerst onder het mes. Niet voor een standaard operatie zoals er dagelijks duizend uitgevoerd worden, wel voor een operatie van een zestal uur waarbij ongeveer de helft van mijn wervelkolom aan elkaar vast gezet werd. U leest het ook hier. Ze hadden mij op voorhand veel dingen verteld: wat ik wel en niet nog zou kunnen doen, hoe lang de revalidatie zou duren, … Maar achteraf bekeken vergaten ze mij toch nog een paar belangrijke dingen te melden.

  1. Gij zult nooit nog streepjes dragen. Geen verticale, geen horizontale. Mijn wervels werden vast gezet, maar mijn gibbus (bochel als ge het op de onrespectvolle manier wilt zeggen) werd niet behandeld. (Lees: er werden bij mij geen stukken rib weggenomen.) Als ik streepjes draag, vertekenen die zich dus op mijn rug. Nu heb ik totaal geen problemen met mijn rug of litteken, maar kromme streepjes dragen vind ik net een brug te ver. En als streepjes weer eens in zijn is dat echt een merde.
  2. Gij zult ook geen bolero’s meer kopen. Hetzelfde geldt voor van die vestjes met een korte rug. Trekt scheef, is niet mooi, blijft ongedragen in de kast hangen.
  3. Gij zult altijd bekeken worden met een ontblote rug (maar ge zult het zelf niet merken). Sommigen vinden misschien dat mijn lichaam het niet (meer) toelaat, maar ik draag nog steeds een bikini. Nu heb ik een litteken dat over gans mijn rug loopt en hoewel het enorm vervaagd is, is het ook enorm zichtbaar. Wat maakt dat mensen er naar zullen kijken. Ik weet dat, want ik doe dat zelf ook als ik iemand met scoliose zie. Ik heb echter nog maar zelden gezien dat ze naar mij kijken want ja, als ze naar je rug kijken, zie je het zelf niet he.
  4. Ge zult (waarschijnlijk) nooit nog een epidurale krijgen. Als je net zoals ik een lage fusie hebt (L4), wees er dan voor gewaarschuwd dat het blijkbaar heel moeilijk is om daar nog een epidurale verdoving in te kunnen prikken. Hierdoor moest ik onder volledige narcose voor de keizersnede van mijn twee jongens. Vind ik tot op heden zéér jammer, maar dat is een ander verhaal.
  5. Ge zult altijd een excuus hebben om geen zware dingen te moeten tillen. En ja, daar maak ik soms gebruik van. Omdat ik ondertussen geleerd heb om naar mijn lichaam te luisteren. Officieel mag ik maar 10 kilo heffen. Ik heb een tweeling, die ondertussen elk bijna 20 kilogram wegen. Ge snapt dat ik al dikwijls over die grens gegaan ben. Ik heb het ondertussen ook al een aantal keer mogen bekopen, dus ik probeer me er nu wel zoveel mogelijk aan te houden. Mijn rug moet nog lang mee.
  6. Ge zult altijd zenuwachtig zijn bij de controle op de luchthaven. Sinds mijn operatie heb ik drie keer gevlogen en één keer een gevangenis bezocht (met school). Tot nu toe heb ik het alarm nog nooit doen afgaan. Maar helemaal gerust ben ik toch nooit. Natuurlijk heb ik op zo’n momenten altijd een verklaring van mijn arts en een kopie van mijn rx’en bij, maar toch. #zenuwpees
  7. Ge zult soms moeilijk plannen durven maken. Want je weet nooit op voorhand hoe je je die dag gaat voelen. Vorig jaar ging ik een ganse dag naar Tomorrowland zonder last. Ik heb ook al andere jaren gehad. Nu durf ik maar moeilijk naar I love the 90’s te gaan, omdat het precies weer een slechtere periode is en ik liever niet met een assortiment pijnstillers op zo’n evenementen verschijn.

Ondertussen loop ik al bijna 15 jaar rond met een hoop titanium in mijn rug. Binnen vier jaar zal dat de helft van mijn leven zijn. Zotjes vind ik dat. Ik klaag er wel eens over, maar zou het toch niet anders willen. Leven met rugklachten is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar ze hebben me op zijn minst kunnen behandelen. Het alternatief zou denk ik niet beter geweest zijn. (Maar als je zelf voor zo’n operatie staat: vraag om een thoracoplastie! Dat is het enige waar ik spijt van heb.)

Geef een reactie

Sluit Menu