Het is gebeurd.

Ik heb geweend met een boek. En ik zit nog maar op pagina 162 van de 775. Dat belooft dus nog…

Ergens zat ik wel te wachten op een boek dat me zo bij mijn keel kon grijpen dat ik er tranen bij zou laten. Ik heb namelijk écht niet veel nodig om te wenen. Iemand die weent op tv? Check. (Zelfs in de meest onnozele soaps, tot mijn eigen ergernis.) Triestige dingen die gebeuren in een tekenfilm, ook al heb ik hem al twintig keer gezien? Check. Ik krijg zelfs vochtige oren bij mooie muziek. Maar boeken konden me tot nu toe niet zover krijgen.

En toen begon ik te lezen in Een klein leven. Ik had er her en der al wat over gehoord, wist dat het wel over een emotioneel thema ging, maar de details kende ik niet. Desondanks had ik niet verwacht dat het me al zo snel zou aangrijpen.

Misschien is het omdat één van de personages veel fysieke pijn heeft en ik me daar wel wat bij kan voorstellen, maar het is gewoon ook bijzonder goed geschreven.

Wanneer ik het uit heb, volgt er zeker nog een uitgebreide review maar ik denk dat ik nu al wel kan zeggen dat dit een boek is dat je gelezen moet hebben. Alleen zou ik er niet van verwachten dat het een luchtig en ontspannen verhaal gaat zijn. Wordt vervolgd.

Deze post heeft 2 reacties

  1. Ik vond dat ook echt zo mooi. Ik ben jaloers op mensen die het nog voor de eerste keer kunnen lezen.
    En ik snap de tranen helemaal.

    1. Oh echt? Misschien toch ook nog in papieren versie aanschaffen dan, als het zo’n bijzonder boek is.

Geef een reactie

Sluit Menu