Waarom ik ‘alles is normaal’ geen goed nieuws vind.

Waarschuwing: dit wordt een zaag- en klaagpost. Als je er geen zin in hebt: ’t is nu de moment om weg te klikken. Ik neem het u niet kwalijk.

Voor ik van wal steek, geef ik je een kleine voorgeschiedenis. Februari vorig jaar had ik weer veel last van hoofdpijn, veroorzaakt door een extreem gespannen trapeziusspier (dat is diegene rond je schouderblad). Uit voorgaande periodes van klachten wist ik dat kiné of osteopathie niet (genoeg) helpt. De huisarts schreef me een week thuis en stuurde me door naar de fysische geneeskunde. Via die weg volgde ik een revalidatieprogramma voor mijn nek. (Haatte het, hielp uiteindelijk ook niet.) Nadien volgde nog een botscintigrafie waar eigenlijk niks abnormaals op te zien was, buiten een onverklaarbaar ‘letsel’ op mijn heup, waar ik tot dan toe geen last van had. Tot zover mijn traject daar.

Half januari sta ik ineens op met immense pijn in mijn rechterlies. Ik ben niet kleinzerig, maar kon amper op mijn been steunen. Geen enkele pijnstiller hielp. De dag nadien kon ik al terug stappen (strompelen) en de pijn verschoof zich naar de buitenkant en achterkant van mijn heup.

Terugdenkende aan dat ‘letsel’ ben ik dan toch maar eens naar de huisarts gegaan. Een echo, RX en uiteindelijk een MRI later bleek dat ik een discusbulging heb. Een soort voorloper van een hernia, op één van de paar vrije wervels die ik nog in mijn onderrug heb. Ge kunt u voorstellen dat ik daar niet blij mee was. Ik moest twee weken platte rust houden en een afspraak maken voor een EMG, een zenuwonderzoek. Ondertussen had ik met de regelmaat van de klok een slapend gevoel in mijn benen, armen en soms zelfs in mijn onderrug. Waar ik enorm ongerust over was, gezien ze mij daar na mijn rugoperatie voor waarschuwden.

Ondertussen zijn we een paar weken verder. Ik ben terug aan het werken maar hoe meer dagen ik werk, hoe minder pijnstillers er hier in huis over blijven. Vind ik niet leuk. Mijn benen slapen bijna niet meer, maar ik heb ondertussen ook al verschillende weken niks van sport kunnen/mogen doen, wat dan weer slecht is voor de spieren die mijn rug zouden moeten ondersteunen. Mijn onderrug doet elke dag pijn en ik weet niet of het door de discus of het gebrek aan intern corset (spieren) komt. Ik heb wel een excuus om weer met mijn zwangerschapskussen te slapen, dat wel. (Silver lining en al..)

Mijn zenuwonderzoek was normaal. Dat is goed nieuws, er is geen schade. Maar toch ben ik in tranen terug naar huis gereden. Want als er niks is, is er ook geen oplossing. ‘Alles’ is normaal, maar ik vind het niet normaal dat ik elke dag (zware) pijnstillers nodig heb om te functioneren.

Over een paar dagen ga ik dit wel kunnen plaatsen. Er zijn veel ergere dingen dan dit. Anderzijds zijn dit soort klachten al jaren aanwezig bij mij: pijnlijke, beperkende maar blijkbaar ook ‘niet diagnostiseerbare’ klachten waar geen enkele arts echt raad mee weet. Een paar jaar terug had ik stekende pijnen in mijn schouderblad en had ik daar tintelingen. Hebben ze nooit iets aan kunnen doen. Mijn trapezius krijgt niemand nog normaal. En nu weer dit. (Als er iemand zich moedig genoeg voelt om mijn ‘case’ te bekijken: contacteer me gerust!)

Mijn Headspace zei me vandaag: als er spanning is in het lichaam, sta het dan toe om aanwezig te zijn, wetende dat dat onderdeel is van het los te laten.

Dus vandaag laat ik het maar zijn zoals het is, dit zal ook wel weer over gaan. Stiekem ben ik dan gewoon kei goed bezig, als ik mijn app mag geloven. 😜

En merci, als je alles gelezen hebt! ❤️

Geef een reactie

Sluit Menu