Mijn kind heeft last van FOMO

Vijf jaar zijn ze geworden, die bengels van ons. En pas vanochtend beseften we: (vooral) onze jongste heeft last van Fear Of Missing Out.

Efkes terugspoelen naar vorige vrijdag. De boys en wij werden door familie getrakteerd op een dagje Efteling. Kort samengevat: veel file op de heenweg (een uur stilgestaan jong), véél indrukken voor de boys (waarbij eendjes minstens even indrukwekkend bleken dan pakweg de Symbolica), drukte alom.

Ik ben altijd jaloers als ik kinderen uitgeteld in een buggy zie slapen, dat hebben de onze zelden gedaan. Afgelopen vrijdag zag ik zelfs een kleuter die in de armen van zijn moeder aan het slapen was, gewoon, midden in de wachtrij, tussen het lawaai. (Ik had wel compassie met die moeder, zo’n slapend gewicht houden, daar staat nu ook weer niemand voor te springen.) Onze jongste is moe, nestelde zich zelfs even in de buggy, maar zodra hij zijn broer ergens naar ziet kijken / iets hoort zeggen, schiet hij voorover en doet vollen bak terug mee.

Anderhalf uur na hun normale bedtijd kwamen we thuis. Ik heb onze jongste slapend uit de auto gehaald, omgekleed en in bed gelegd. Zonder dat ‘ie wakker werd! Dat is nog nooit gebeurd (buiten toen ze baby waren, maar dat telt niet).

Je zou denken (hopen) dat ze dan langer slapen maar nope, om 7u “zijn ze niet meer moe”. Zaterdag waren we uitgenodigd op een barbecue, en alweer lagen ze veel te laat in hun bed. Onze oudste kroop vanochtend rond half acht bij in bed, en besloot om kwart voor acht dat het hoog tijd was dat we gingen opstaan.

Een paar minuten later wordt onze jongste wakker. Nog doodmoe. Maar wanneer hij hoort dat mama en broer al beneden zijn, is er geen houden meer aan, en wil hij ook naar beneden. Alwaar er vrij snel huilbuien volgen om god weet wat omdat hij gewoon nog moe is.

Tegen de avond bereikt de vermoeidheid zijn hoogtepunt. De jongste begint te zeuren over hoofdpijn. Dat gebeurt wel vaker, zeker na veel drukte, en hij heeft het waarschijnlijk van mij geërfd. Ogenblikkelijk begint de oudste mee te zeuren, buikpijn, zegt hij. Omdat dat na-aap gedrag typisch is voor onze tweeling (“Wij hebben genoeg. Wij zijn niet meer moe. …), ga ik er van uit dat hij ineens ook kwaaltjes heeft omdat hij gewoon jaloers is op de extra knuffels die de broer krijgt.

Een kwartier later zitten we aan tafel en begint de oudste (die met de zogezegde buikpijn) hysterisch te huilen, hij heeft pijn onder zijn oksel zegt hij, maar ik mag hem wel optillen. Zo gezegd, zo gedaan en ik heb nog maar drie stappen gezet vooraleer hij ons beiden onder kotst. Had ik al gezegd dat we nét aan tafel zaten? De duts begint zich meteen te verontschuldigen en voelt zich gelukkig ook weer een stuk beter (ook van zijn moeder geërfd, ik haat overgeven maar meestal voel ik me nadien weer kiplekker). “De overgeef lag over zijn maagje”, zegt hij.

We eten, ruimen op en stoppen de jongens wat vroeger in bed. Bij de laatste knuffel merk ik dat de jongste met traantjes in zijn ogen in bed ligt. Hij weet niet wat er scheelt, maar ik weet wel dat ik hem zo niet kan achter laten op zijn kamertje. Na wat gesnik en geknuffel wil hij dat papa bij hem blijft. Een dik half uur later heeft hij zichzelf eindelijk kunnen kalmeren en slaapt hij. Wij weten weer waarom we onze kinderen niet overbrakken en onze dagen niet volproppen met activiteiten.

FOMO bij kleuters, is dat een ding? En zo ja, hoe maak ik hen wijs dat dat nérgens voor nodig is? Mijn slaaptekort en ik zullen u dankbaar zijn!

Geef een reactie

Sluit Menu