Mijn kinderen willen niet gaan.

Mijn hoofd loopt meestal over van de ideeën en dus heb ik altijd wel een lijstje van onderwerpen waarover ik nog zou willen bloggen. De stoelgang van mijn kinderen werd in vier jaar tijd op geen enkel lijstje genoteerd, tot nu. Mijn excuses aan de gevoelige zielen, maar het moet me van het hart: onze tweeling is geconstipeerd.

We hadden het zo mooi uitgestippeld… Onze zoontjes mochten na de krokusvakantie starten op school. Toen de drukte van de feestdagen gepasseerd was, begonnen wij met de potjestraining. Ik zag daar enorm tegenop, had me op diverse horrorscenario’s voorbereid, maar al bij al viel het goed mee. Ons kinders waren proper toen ze op 15 februari naar de instapklas mochten.

Vorig schooljaar, in de eerste kleuterklas, begon de miserie, al hadden we dat toen eigenlijk nog niet door. L, onze “oudste”, kwam vaker en vaker thuis met een vuil broekje in zijn tas. Heel dikwijls ging het dan maar over een klein streepje, dus ik maakte me daar niet direct zorgen over. Niemand gaat toch graag naar het toilet op school? Ik wist dat hij er altijd wat tijd voor nodig had, en in een kleuterklasje moet het toch dikwijls ook snel gaan he. Dus ja, die vuile broekjes namen we voor lief. Tot we merkten dat hij het wel vaker begon op te houden, en niet wilde gaan uit schrik dat het pijn zou doen (vicieuze cirkel, anyone?). Ik herinner me nog dat ik op een zaterdag om tien voor twaalf (letterlijk) naar de apotheek ging, op zoek naar iets om hem te helpen. Het was op dat moment een kleine week geleden dat hij nog gegaan was. Een lavement haalde echter niks uit (buiten een hoop gehuil en miserie, dus ge begrijpt dat we daar ondertussen dik spijt van hebben), dus wij naar de kinderarts waar hij Forlax-zakjes voorgeschreven kreeg. Eén a twee zakjes per dag om de boel wat zachter te maken en daarmee zou het opgelost moeten zijn.

Maar jongens toch, wat waren we mis. Deze zomervakantie stond grotendeels in het teken van vuile broeken, de ene na de andere. Bij beide kinderen. Ik ben niet zo sadistisch om echt de tel te gaan bijhouden, maar ik overdrijf zeker niet als ik zeg dat er op sommige dagen minstens 10 kaka-broeken het wasmachine in vliegen.

Ik geef het toe, ik heb mijn kop te lang in het zand gestoken. Hadden we het probleem sneller aangepakt, dan hadden we nu misschien niet met de miserie gezeten. Maar zo’n dingen beginnen klein en voor ge het weet zit ge tot aan uw oren in de shit. (Pun intended.)

Ondertussen hebben we vanalles geprobeerd. De Forlax zakjes werden opnieuw aangesleept, maar met weinig resultaat. Dokter Google werd geconsulteerd (ik weet het, don’t lecture me!) en we waren het er over eens dat ze waarschijnlijk geconstipeerd waren en de vuile broeken de zogenaamde “overloopdiarree” waren. Waar ze niet aan kunnen doen en dan helpt het dus niet als je boos wordt. Proberen we sindsdien dus niet meer te worden.

Dr. G. zei ook nog dat we eerst de verstopping moesten verhelpen. Dus bibi weeral naar de apotheek waar ik terecht kwam bij een lome jobstudent, die de gevraagde laxeerdruppels niet kon vinden. Dus werd er iemand anders bijgeroepen en die vond het toch wel drastisch om zoiets te geven blablabla. (Dit was dezelfde apotheek die me enkele maanden eerder zélf voorstelden om mijn kind een lavement te geven, just sayin’.)  Ik voelde me de slechtste moeder ooit toen ik terug naar huis reed. We hebben dan toch maar doorgezet en ’s avonds zoals voorgeschreven de druppels gegeven, er slecht van geslapen, en de volgende ochtend… N I K S. Die krengen deden N I K S…

Na een zoveelste zoektocht op tinternet kwam ik uit bij Hépar water. Daar zit veel magnesium in, wat op zijn beurt de stoelgang bevordert. Makkelijker te geven dan medicatie en dus werden enkele liters water ingeslagen. Naar mijn aanvoelen werkte het beter dan de Forlax, maar niet voldoende want naast de stoelgang, bleven ook de vuile broeken komen.

Ondertussen hebben we er een eerste bezoek aan de osteopaat op zitten, aangezien ik bijna zeker ben dat het in hun hoofd zit. Ze proberen niet eens om kaka te doen. Soms zelfs met het excuus dat “mijn moeite op is”.

Zoals bij ons jongens te verwachten was, hebben ze beiden ontroostbaar gehuild bij de osteo. Het was een stressvol uur voor alle aanwezigen… De dag nadien produceerde L wel een drolletje (zonder veel moeite – hoera!), maar nadien ook nog enkele vuile broeken (boehh!). Bij F nog steeds niets te zien wat op deftige stoelgang lijkt. We blijven proberen…

Wie een gouden tip heeft… Shoot!

Geef een reactie

Sluit Menu