Scoliose – Wat is het?

Als je mij volgt op Instagram ( @goeigerief ), dan zag je mijn post wellicht wel voorbijkomen. 13 jaar geleden lag ik op dit moment in een kamertje in het Universitair Ziekenhuis van Antwerpen, herstellende van mijn meest ingrijpende operatie ooit.

Ik heb scoliose. Dertien jaar geleden ben ik daaraan geopereerd. Ik pende mijn verhaal destijds al eens neer op een skynet blog, maar die heb ik ondertussen offline gehaald, met de bedoeling om alles hier te gaan bundelen. Vooraleer ik daarmee start, is het nodig om eerst  uit te leggen wat er nu precies met mij aan de hand is.

Ik ben nooit verder geraakt dan het eerste jaar Latijnse, maar als jij een betere talenknobbel hebt, dan ken je het Griekse woord skolios misschien wel: krom. Scoliose wordt (zéér oneerbiedig) heel vaak een “kromme rug” genoemd. Ik herinner me nog levendig het moment waarop een arts tegen me zei: “Zie je die bomen daar in de straat? Die ene kromme boom, dat ben jij.”. Ik was denk ik nog geen 10 jaar. #trauma

Scoliose is een scheefgroei van de wervelkolom. Wanneer je iemand langs voor of achter zou bekijken, dan horen je ruggenwervels mooi recht boven elkaar te staan. (In profiel heeft élke ruggengraat een kromming.) Bij mij is dat dus niet het geval: mijn rug heeft een S-vorm:

scoliose scoliosis
Vlak voor mijn operatie: een kromming van 62° en eentje van 51°.

Naast een S (of Z) vorm, kan je ook een C vorm hebben.

Mijn scoliose is “ideopatisch” zoals dat heet. Dat wil zeggen dat ik er niet mee geboren ben, maar hem op latere leeftijd ontwikkeld heb. Volgens mij zat ik in het derde leerjaar toen mijn diagnose gesteld werd. Deze vorm van scoliose komt vaker voor bij meisjes.

Ben je er wel mee geboren, dan heb je een “congenitale” scoliose. Deze vorm komt iets minder vaak voor dan de ideopatische.

Ongeveer 4 op 100 personen hebben een vorm van scoliose. Het merendeel van hen hoeft hier niet voor behandeld te worden. Het is je wellicht al wel duidelijk dat ik niet tot deze grootste groep behoorde, integendeel.

Ik heb heel vaak het gevoel dat ik een grote uitzondering ben, binnen België. Vorige week nog was ik in het UZA voor een check-up. Het is een universitair ziekenhuis, dus vooraleer je de prof te zien krijgt, moet je je verhaal doen bij een student. Die vond het heel jammer dat mijn scans niet meer online stonden, want “ik had dat graag eens in het echt gezien”. Vorig jaar was ik op consultatie bij een orthopedisch chirurg in mijn eigen ziekenhuis, die grif toegaf dat ik zijn petje te boven ging en hij hier niet in gespecialiseerd was. Wanneer dat komt van iemand die minstens 10 jaar gestudeerd heeft, dan heb je wel efkes het gevoel dat niemand je gaat kunnen helpen. En zo gaat het every single time ik iemand nieuw ontmoet en hen over mijn rug vertel.

Soit. Wanneer je scoliose zo ver gevorderd is als de mijne, dan is een operatie eigenlijk nog de enige optie. Daarover vertel ik later meer.

Het is natuurlijk altijd beter om een operatie te vermijden. Vrij kort na mijn diagnose, kreeg ik een corset aangemeten. Die moest ervoor zorgen dat mijn wervelkolom een nieuwe, betere, houding kon aannemen. Een brace helpt daarnaast om je rug soepeler te houden, wat bij een eventuele latere operatie ook belangrijk is. Ik moest de mijne enkel ’s nachts dragen, maar deed dat niet. Daar heb ik nu dik spijt van ja. Als je dit leest en je hebt zelf een brace of je gaat er eentje krijgen: draag hem dan! Ik weet dat het *tuut* is om hem te dragen, maar het is in je eigen voordeel. Neem het maar van mij aan, iemand met 2 staven en 13 bouten in haar ruggengraat. En doe je oefeningen! Probeer je rug zo soepel mogelijk te houden.

Tot zover deel 1 van mijn verhaal. Ik heb jullie nog veel te vertellen, dus hou de boel hier zeker in de gaten voor het vervolg!

Moest je in tussentijd vragen hebben, stel ze mij gerust! Ik heb zelf enorm veel gehad aan de tips en adviezen van lotgenoten en wil graag helpen waar ik kan!

Deze post heeft 2 reacties

Geef een reactie

Sluit Menu