To spoon or not to spoon

Iedereen die een beetje mee is op social media kent het wel: #spoonie. De term refereert naar een verhaal over chronische ziekte, elke activiteit kost je een aantal lepels en je hebt er maar een aantal om je dag mee door te komen. Zelf leerde ik het kennen door lisanneleeft.nl, maar er zijn duizenden voorbeelden te vinden.

Ik beschouwde mezelf nooit als een spoonie. Ja, mijn rug bestaat grotendeels uit titanium. Ja, ik heb met momenten veel pijn. Maar ik hoef mijn energie niet zorgvuldig te doseren. ‘S ochtends moet ik geen keuze maken tussen douchen of ontbijten. Ik kan gaan werken, kan voor mezelf en m’n kinderen zorgen,… Dus nee, dat spoon-gedoe is op mij niet van toepassing.

En toch. Hoe meer ik onze jongens draag, hoe minder ik de volgende dag waard ben, wegens te veel pijn. Was opvouwen. Groenten snijden. De afwasmachine in- of uitladen. Haken. Ik kan eindeloos doorgaan. Stuk voor stuk zijn het banale, alledaagse activiteiten die het erger (kunnen) maken.

Het is geen exacte wetenschap. De ene dag kan ik zonder problemen m’n huis poetsen, boodschappen doen (zware winkelkarren, nog zo’n drama voor m’n rug) en ravotten met de kinderen zonder last te hebben. Andere dagen word ik wakker met een stijve nek en schouders waar geen pijnstiller tegenop kan. You win some, you lose some.

Enkele jaren terug had ik vooral heel veel goede dagen, met af en toe eens een kwade┬áperiode, die kon verholpen worden met enkele sessies bij de kinesist. Ondertussen zijn er meer en vaker kwade dagen en probeer ik iemand met voldoende expertise te vinden die me kan helpen. Bijna dagelijks ben ik bang voor de toekomst, dat had ik vroeger niet. Is dit iets waar ik mee moet leren leven? Zo ja, hoeveel erger gaat het dan nog worden? Ga ik over vijf jaar mijn werk nog kunnen doen, met mijn kinderen kunnen spelen,…? Of bestaat er iemand die me kan helpen om mijn lichaam sterker te maken en zo de pijn kan bestrijden?

Uiteraard hoop ik op het laatste. Dat dit iets tijdelijks is, een bump in the road. Maar in mijn achterhoofd houd ik er rekening mee dat dit niet voorbij zal gaan, en ik er mee zal moeten leren leven. To spoon or not to spoon. Ik hoop op het laatste, maar vrees voor het eerste.

Geef een reactie

Sluit Menu