Checking out, please. 

Drie jaar en 8 maanden geleden stond onze wereld op zijn kop. Van de ene dag op de andere werden we de ouders van twee kleine hummeltjes. De eerste weken, maanden, werden we geleefd. Op de momenten dat ik alleen met hen thuis was, had ik constant een soort to do lijst in mijn hoofd, gerangschikt volgens prioriteit. Eerst verschonen en flesjes geven. Daarna kolven, vaak met twee wipstoelen voor me zodat ik hen tegelijkertijd kon entertainen. Baby’s te slapen leggen, hopen dat ze willen slapen. Flessen en kolf steriliseren en opnieuw klaarzetten. Had ik al iets gegeten ondertussen? Snel even naar het toilet. Baby’s sussen. Slapen wanneer je kind slaapt is een utopie, als je een tweeling hebt. 

Fast forward naar ongeveer een jaar geleden. De tweeling ging voor het eerst naar school. Halve dagen, ze sliepen nog vaak in de namiddag en opvang was geen probleem, dus we kozen ervoor om hen rustig te laten starten. Na ruim 2,5 jaar had ik eindelijk weer eens wat tijd voor mezelf, wat een verademing! Onze jongens zijn nooit naar een crèche geweest. Deze zomer worden ze 4, en ze gingen nog nooit ergens logeren. En wij hebben géén goede slapers, laat dat duidelijk zijn. De nachten dat we niet voor hen uit bed moeten, zijn zeldzaam. 

Mijn man lijkt er, gelukkig, niet zó veel last van te hebben. Regelmatig hoor ik hem door de babyfoon foeteren dat het nu eindelijk eens gedaan moet zijn met roepen om hun tut en ze hem zelf moeten beginnen zoeken, maar hey, in de donkerste uren van de nacht is het normaal dat je wat korter van stof bent. 

Zelf zit ik helaas weer op een punt dat het stilaan allemaal teveel lijkt te worden. Ik word weer wat vaker wakker met hoofdpijn, mijn rug en schouders doen weer wat lastiger. De laatste twee dagen lijkt het alsof mijn hoofd vol watten zit. Iets met teveel hooi op mijn vork nemen denk ik. Het liefst van al, zou ik even uitchecken van alles. Thuis en op het werk even een afwezigheidsassistent instellen en zeggen: ik ben er een weekje tussenuit, voor dringende gevallen kan je contact opnemen met mijn collega’s of mijn man op de volgende nummers… En daarna ergens de voetjes omhoog kunnen leggen. Een cava, wat hapjes en Netflix erbij. Urenlang in een warm bad kunnen liggen en daarna nog drie keer zo lang in bed liggen. Geen gezeur om koekjes, drinken of vragen van de boekhouding die ik niet eens begrijp. Efkes volledige rust. Geef toe, ’t zou schoon zijn he.  

Maar helaas pindakaas, ik denk niet dat ik m’n man warm krijg voor het idee. Kan ik hem niet eens kwalijk nemen, want andersom zou het ook niet waar zijn. Ge zou me kunnen bijeen vegen, moest ik er een week lang alleen voor staan. Het budget om mij een week lang te gaan herbronnen bij Nooz ontbreekt me ook. Misschien toch nog maar eens meedoen met de Lotto. 

Voor nu ploeteren we voort en doen we wat we kunnen. Ik probeer mezelf niet meer schuldig te voelen dat er spaghettisaus uit de vriezer werd gehaald en het dus simpel en makkelijk eten wordt vanavond. (Ooit heb ik die saus vers gemaakt, dus dat zijn toch een paar bonuspunten he.) Stiekem hoop ik dit binnen een jaar opnieuw te lezen en te kunnen denken: nu is het toch allemaal een stuk makkelijker. Want dat is het wel. Als je dit leest tijdens de zoveelste nachtvoeding of kolfsessie, weet dan dat het beter wordt. 

Dat mijn energiepeil even in het rood staat, heeft niet enkel met mijn tweeling te maken. Integendeel. Er is niets beter dan na een zware dag thuiskomen van het werk en buiten al de schaterlach van je twee bengels te horen. Zo’n week uitchecken klinkt hemels, maar ik ben redelijk zeker dat ik na een dag alweer thuis zou staan omdat ik hen niet kan missen. 

#twinmom ?

Geef een reactie

Sluit Menu